Het is een goed teken als je bij de camping-w.c.’s door een kind wordt aangesproken met de woorden: ‘Ik ben géén gewoon jongetje. Ik ben een SUPERHELD. Met laserogen!’.

Kinderen scheppen hun eigen wereld. Soms letterlijk, mijn zoon bedacht ‘Jaskanië’, een wereld waar Harvjiej’s (spelling is gecontroleerd) met lichtzwaarden zwaaien. Mijn oudste dochter gaat elke nacht klokslag twaalf uur naar ‘Birgica’, waar zij als koningin regeert. Ze heeft al verschillende prinsen versleten en onnoemelijk veel kinderen gekregen. Die ze verdedigt met – niet toevallig –  lichtzwaarden. Pas wilde ze ’s avonds per se onder de douche, er was namelijk een feest in Birgica en je kan niet vies naar een feestje! Schoon geboend trok ze haar feestkleding aan, inclusief elfenvleugels en kroon. Om vervolgens alles weer uit te trekken om naar bed te gaan. De volgende ochtend vertelde ze in geuren en kleuren wat ze beleefd had.

Fantasie is iets prachtigs. Alles is mogelijk in je eigen wereld, je kan zijn wie je wil en geen gevaar kan je deren. Je kan vakantie 2013 181vliegen, zwemmen en bomen omver werpen. Je kan ongehinderd experimenteren met een rol als moeder, gemene heks, of ridder. Een ridder in een ijzeren jurk, als je dat wil (en dat wil mijn dochter).

Mijn oudste is er niet blij mee als zijn zus zich laat inspireren door zijn wereld, en er een eigen draai aan geeft. ‘Nee hoor, lichtzwaarden zijn nooit paars!’. Het leidt steevast tot een woedende reactie van zijn zus. Mijn zoon is gelukkig snel te kalmeren met het argument dat in een fantasiewereld alles mogelijk is, en dat ieder de baas is over zijn/haar eigen fantasie. Veel volwassenen zijn helaas minder vatbaar voor dit argument. Het gevoel hun kind realiteitszin bij te moeten brengen en voor te moeten bereiden op de ‘echte wereld’ doet ouders soms opbloeiende fantasie in de kiem smoren. ‘Mooie tekening hoor, maar bomen zijn groen, niet paars!’. Of, wat ik misschien nog wel erger vind: ‘doe die jurk uit, je bent toch geen meisje?’. Maar spel ís realiteit, spel is bloedserieus. En nee, een kleuter die een jurk draagt wordt later niet meteen travestiet. Hij word hopelijk wel een man die mannelijkheid zelf definieert, en niet aan de hand van Panorama. Kinderen ontdekken door middel van spel wie ze zijn en wat ze kunnen. Een oordeel van buitenaf wat wel of niet mogelijk is in hun wereld leert hen precies dat: dat een oordeel van buitenaf bepaalt wat zij wel of niet kunnen.

Ik word daarom erg blij van de tienjarige jongens die ik over de camping zie trekken, gekleed in glitterjurken, pruiken en hoge hakken. Onbekommerd spelen ze hun rol. Ook de jongen met laserogen kom ik weer tegen, dit keer beschermt hij de camping tegen onzichtbare robots, die hij uit elkaar laat spatten met zijn speciale zwaard (een gevonden stuk hout). Zijn gevoel de wereld aan te kunnen is goud waard.

Linda Rikkers

9mndbeurs 056

 

 

DELEN
Vorig artikelDragen
Volgend artikelVolgens het boekje
Linda Rikkers
Linda Rikkers is moeder van drie kinderen. Zij werkte tot voor kort als Creatief Therapeut Beeldend en Activiteitenbegeleider in de GGZ, en is redacteur voor BOVA-magazine en schrijver.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here