Kennen jullie dat? Is jullie laptoptijd ook zo nihil? Mail bijhouden bijvoorbeeld is voor mij onmogelijk. Het is ook wel zo dat ik sommige dingen ook uitstel “tot ik er even rustig alleen voor kan gaan zitten” (hahahaha!) en dan vergeet ik ze tot dat rustige moment weer over is. Meestal niet zo lang dus. Maar laptoptijd is schaars. Ik zit dit stukje zelfs op een mobiele telefoon te typen. Nou moet ik zeggen dat ik op dit specifieke moment niet echt een goede reden daarvoor heb, behalve: ik lig wél in bed en de laptop is niet in bed. Maar over het algemeen is er echt een goede reden.

 
Onze jongste heeft een sensor voor de laptop. Ik snap wel waarom: op onze laptop zitten namelijk allemaal knopjes. Knopjes. Ik zal het nog een keer zeggen. Knop-jes. Als je denkt: ‘Wauw, wat voor laptop hebben jullie dan? Knopjes?’ Ja, het toetsenbord. Best veel knopjes… En een laptop tover je niet zomaar in 1 keer weg. Een telefoon kan je nog ‘woesh’ ‘nee’ ‘uhh’ ‘woesh’ ‘nee knul, ik moet even…’ ‘nee’ ‘Kijk daar een xylofoon!’ wegwoeshen. Laptops zijn daar wat minder makkelijk in omdat ze wat groter zijn.

Onze oudste heeft ook een sensor voor de laptop. Of eigenlijk alle beeldschermen. ‘Ik wil iets kijken.’ betekent: ik ga iets op YouTube of Netflix kijken en ik ben enerzijds héél erg benieuwd hoeveel opvoedkundige trucs jij uit de kast gaat halen om te proberen mij daarvan te weerhouden en anderzijds besef ik me terdege dat ik deze discussie hoe dan ook ga winnen. Argumenten als: ‘Nee’ werken niet. De spanning die volgt op mijn vraag: ‘Als jij nou op mijn telefoon Casper en Emma kijkt, dan ga ik even op de laptop.’ is met geen pen te beschrijven. Soms wordt mijn initiatief beloont met: ‘Ja, dat is een goed idee van jou mama.’ Soms niet. Laten we het daar maar op houden.

Laatst ben ik met twee kinderen naar opa gefietst om maar geen buurman en buurman aan te hoeven zetten. Opa woont 5 kilometer verderop. ‘Nee!’ zei de oudste ‘ Dat kan niet! Opa woont te ver weg om te fietsen!’ Wat helemaal waar is, maar potverdrie, ik was er echt klaar mee. En de koorts van mijn borstontsteking was tenslotte al bijna over.

 
Ik vind het lastig. Ik wil liever niet dat ze filmpjes kijken, de oudste gaat er echt van in de uitstand. De jongste is er nog niet zo van, maar die loopt dan weer op mijn telefoon te knabbelen, wat me ook heel slecht lijkt met de straling. Ik ben bang dat de oplossing is: het goede voorbeeld geven. Dus: weg met die telefoon! Die mocht sowieso al niet meer in de slaapkamer! Oja, oeps… Welterusten!

 

Catharina Kuiper

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here