Ik heb een hekel aan labeltjes. Ja, die labeltjes in je kleding ook, maar ik bedoel de woorden om een groep of persoon te omschrijven, of een gedrag.
Maar die woorden maken sommige dingen zoveel grappiger of makkelijker.

Zo heb ik een dreumesmeisje dat snel van zich laat horen als ze het er niet mee eens is, of als de dingen niet gaan zoals zij zou willen. Dan gaat ze dreinen of jammeren. Miepen noem ik dat. En in zo’n bui vraag ik wel een aan haar: “Miepje, kan je me laten zien wat er is?” Dan pakt ze lachend mijn hand, trekt me naar het tuin hekje toe, wijst naar de tuin van de buren en roept: “Boul, boul!” Waar dus haar bal ligt die ze wil hebben.
Of mijn buurjongetjes die fratsen aan het uithalen zijn en elkaar en de volwassenen voor de gek proberen te houden. Wanneer ik ze vertel dat ik vind dat ze heerlijk aan het apekoppen zijn, willen ze de rest van het buitenspelen apekop genoemd worden. Prima!

Maar waarom heb ik dan zo’n hekel aan labeltjes? Ik werd vroeger heksje genoemd. Nog steeds wel eens. Omdat ik net zoals mijn dame, goed duidelijk kon maken wat ik wel en niet wou, en hoe ik het wou. En als het niet zo ging, dan was ik zeg maar pittig. Buiten dat hield ik van de natuur en maakte constant allemaal prutjes, heksenmengsels, en daar gebruikte ik gerust mama’s dure crème voor. Het label wat een koosnaampje werd, was dus tweeledig. Maar een buitenstaander weet dat niet. Die heeft waarschijnlijk een heel andere associatie met dit label dan ik. Net als met Miepje. Mijn dochter is geen miepje, maar laat wel snel van zich horen. Voor mij is het gebruik van miepje een grapje, om de frustratie die zij heeft op dat moment te doorbreken. En als ik denk dat ze het begrijpt zal ik uitleggen dat zij zelf geen miepje is, maar dat het naampje ontstaan is uit gedrag en er met een grapje mee omgaan. Ik waak er voor dit niet in het openbaar te gebruiken. Stel je voor dat mensen haar een miepje gaan vinden als in iemand die bij elk klein wissewasje gaat huilen? Wat ze zeker niet doet. Ik wil dat mensen haar zien zoals ze is en niet met een gekleurde bril gaan kijken.

Ook probeer ik te waken voor erg veroordelende labels. Denk aan aansteller. Hoe weet jij hoe het voor een ander voelt? Of driftkikker. Aan drift gaat vaak een andere emotie vooraf, die moet niet over het hoofd gezien worden.
En gelijkertijd noemen we onze kindjes en partner graag liefje.

Hoe ga jij om met labeltjes?

Wendela

DELEN
Vorig artikelGezeur
Volgend artikelGewoon
Wendela van Rhee
Ik ben Wendela, 32 lentes jong en moeder van een dreumesmeisje. Ik ben een scheikundige in de farmaceutische industrie die zich op het moment volledig inzet voor het onvoorwaardelijk opvoeden en natuurlijk ouderschap. Wekelijks kun je hier blogs daarover lezen. Op mijn eigen blog schrijf ik over nog veel meer onderwerpen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here