De meeste mensen kennen inmiddels het filmpje van een kinderdagverblijf in de hoofdstad waar kindjes buiten opgesloten werden. Krijsend! Nu kan ik hier een discussie over gaan los maken, maar dat is niet mijn intentie. Zoals de kop het al zegt; ik wil het over kolfproblemen hebben. Maar wat hebben die twee nou met elkaar te maken? Ik zal het je vertellen: kijk een filmpje als dit niet tijdens het kolven!

IMAG0725Dit lijkt misschien erg voor de hand liggend, maar ik deed dat dus toch. Ik had gelukkig mijn ‘goede’ borst al afgetapt toen ik dit filmpje aanklikte. Maar ineens kwam er niets meer uit. Dom. Ik zat de rest van de dag dus opgescheept met een verstopte melkklier, totdat ik herenigd werd met mijn kleine dame. Voor het eerst had ik een kolfprobleem anders dan door planningstechnische redenen of door equipment failure.

In de kraamweek heb ik een kolfprobleem gekend. Veroorzaakt door de lactatiekundige van het ziekenhuis waar ik in lag. Ik vond dat de kolfschelp te klein was, maar dat kon volgens haar niet, ik had namelijk al een maatje groter dan gebruikelijk en ze had nog nooit meegemaakt dat iemand de grootste maat nodig had. Tja, wat wist ik er nou van? Hormonenbom die ik was, en die voor het eerst borstvoeding wilde geven aan een babytje dat ook nog eens te klein en te zwak was voor mijn ‘knoppen’. Gelukkig had mijn kraamhulp het snel in de gaten en zij heeft op zondag stad en land afgebeld om te zorgen dat ik de juiste maat kreeg, diezelfde dag nog. Na het ziekenhuis kreeg ik dus wel goede begeleiding.

IMAG0724 Ik heb van begin af aan gekolfd; of er mensen bij waren, tijdens het kijken van een horrorfilm, het maakte mij niet uit. Maar zo iets hartverscheurends als het kinderdagverblijf-filmpje, waarbij ik me meteen bedacht hoe mijn dame zou reageren in die situatie, zorgde voor dikke biggelende tranen. En er kwam dus geen melk meer uit mijn probleemborst. -Die ene borst, die toch echt de grootste kolfschelp nodig had.- Ineens kon ik ook heel goed meeleven met alle dames die alles op alles zetten om als het kroost van ze gescheiden is, te zorgen voor genoeg slokjes mamamelk. Totaal nieuw voor mij. Ik had altijd genoeg en kon gewoon in een café met mensen er om heen kolven. Ineens snapte ik hoe het is om melk te willen geven, maar niet genoeg te hebben.

Dus voor iedereen hier, die alles op alles zet om een beetje melk te verkrijgen, maar ook voor de mama’s die tegen hun zin in de fles zijn gaan geven: een hele dikke knuffel. Je doet het goed! En mocht je net als ik filmpjes willen kijken tijdens het kolven; sla dat ene filmpje dan maar over.

Wendela

DELEN
Vorig artikelzand en water
Volgend artikelPalmpasen
Wendela van Rhee
Ik ben Wendela, 32 lentes jong en moeder van een dreumesmeisje. Ik ben een scheikundige in de farmaceutische industrie die zich op het moment volledig inzet voor het onvoorwaardelijk opvoeden en natuurlijk ouderschap. Wekelijks kun je hier blogs daarover lezen. Op mijn eigen blog schrijf ik over nog veel meer onderwerpen.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here