Ongeveer drie jaar geleden was ik midden in de nacht op weg naar het ziekenhuis. Zolang de verloskundige het nummer ‘call me all’ hard draaide en ik kon meezingen vond ik het allemaal best.
In het ziekenhuis werd het veel echter en kreeg ik te horen dat mijn bevalplan gelezen was, maar dat ik me moest voorbereiden op een eventuele spoedkeizersnede. Maar eerst nog even wat bloeduitslagen afwachten. Ik bleek beginnende HELLP te hebben en zwangerschapsdiabetes. De gynaecoloog wou met mijn wensen van geen medicatie en afwachten mee gaan en ik heb zelfs nog een week, onder strenge controle, thuis op de bank mogen liggen.
Uiteindelijk moest ik voor mijn eigen veiligheid toch ingeleid worden. En de start was heftig. Mijn kleine dame kon niet bij mij blijven. Haar glucose was niet meetbaar. Er moest snel voeding in haar, maar borstvoeding was een probleem. Het paste niet. Mijn tepel was te groot voor haar kleine mondje en ze was te zwak om te proberen. De voeding die we met behulp van fingerfeeding gaven hield ze niet binnen. Tijd voor sondevoeding en glucose infuus. Ml ging met haar mee.
Ik was net een uurtje mama en ik had mijn kind niet bij me. Ik was alleen en had geen idee hoe het met haar ging. Ik heb me nog nooit in mijn leven zo eenzaam gevoeld als toen.

Het kwam uiteindelijk allemaal goed en over een maand vieren we alweer haar derde verjaardag. Maar nog steeds denk ik geregeld aan dat eenzame moment, een moment d20160113 1at ik nooit meer wil meemaken.
Ik denk er vooral aan als ik met peuterdame op stap ben en ze verdriet heeft en ik haar kan troosten door haar te dragen. Of in de nacht als ze naast ons bed staat en vraagt of ze bij mij mag liggen.
Elke nacht kruipt ze bij ons in bed en voel ik haar kleine lijfje warm tegen mij aan. En vanaf haar geboorte is ze veel gedragen. Ik ben zo blij dat ik het dragen en samen slapen ken. Het maakt het eenzame gevoel van het begin een beetje goed. Het laat me voelen alsof ik de rijkste vrouw van de wereld ben.

Daarom vind ik het nu ook heel jammer dat ze steeds langer in haar eigen bed slaapt voordat ze er bij ons in kruipt en dat ze niet meer dagelijks, zelfs niet meer wekelijks gedragen wil worden. De draagdoeken doen hier tegenwoordig alleen maar dienst als parcours.
Mijn kleine meisje wordt groot. Nu ik nog.

Wendela

DELEN
Vorig artikelBaby-uitzet: Hoe weinig je eigenlijk nodig hebt
Volgend artikelKleurrijk
Wendela van Rhee
Ik ben Wendela, 32 lentes jong en moeder van een dreumesmeisje. Ik ben een scheikundige in de farmaceutische industrie die zich op het moment volledig inzet voor het onvoorwaardelijk opvoeden en natuurlijk ouderschap. Wekelijks kun je hier blogs daarover lezen. Op mijn eigen blog schrijf ik over nog veel meer onderwerpen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here