Peuterdame is bijna geen peuter meer. En dat is te merken. Ze wordt steeds zelfstandiger en kan steeds beter zelf tot spel komen zonder iemand die een suggestie doet.
Waar we eerst iets moesten opperen, vraagt ze er nu zelf om. En ze blijft er ook langer mee spelen. Het opruimen van het gebruikte speelgoed gaat ook steeds beter.
Maar ze is en blijft een peuter. En ook gewoon een klein meisje dat af en toe hulp nodig heeft, ook al wil ze dat laatste zelf niet toegeven.

De berg speelgoed blijft maar groeien. Omdat er veel speelgoed in zicht is weet ze soms niet zo goed waarmee ze wil spelen. Soms wil ze alles tegelijkertijd maar dat kan in haar hoofdje (nog) niet.
En met haar kleding is het niet veel anders. Ik vind het heerlijk om een nieuwe jurkje of trui voor haar te maken. Vaak kiest zij dan de stofjes of het model uit. Maar ja, die kledingkast van haar is dus erg goed gevuld.  En die goed gevulde kledingkast is in de ochtend geregeld frustrerend. Ze wil zelf haar kleding uitzoeken en zichzelf aankleden. Haar kleren liggen echter in bakken op twee planken op mijn ooghoogte. Daar komt zij niet bij.
Een tijdje lang mocht ze dan zelf kiezen wat ze aan wou. Maar na elk truitje geïnspecteerd te hebben en af gekeurd te hebben raakt mijn geduld een beetje op. Net als die van haar. ‘Ander shirtje!’ Kwam er geregeld uit haar mond. Soms met tranen. Als ik haast had, dan ging ze in haar blote kont naar beneden, gaf ik haar de tablet en een boterham en kleedde haar dan aan. Maar ja, dan kwam ze er bij de deur wel eens achter dat ik toch niet haar lievelingsjurk over haar hoofd had getrokken, maar een andere. Met een huilbui of een hele boze peuter als gevolg.

Dit moest anders! Wij zijn de hele dag bezig geweest en het resultaat: alle spulletjes in haar kamer zijn uitgezocht. De wasbare luiers die we al ruim een jaar niet meer nodig hadden kunnen de vliering op. Net als het babyautostoeltje. En alle kleding die te klein is hebben we in een doos voor een eventuele tweede gedaan, of aan het goede doel gegeven. Net als veel van haar speelgoed. Al die knuffels waar ze nooit naar om keek, hup, weg ermee! Haar spulletjes beneden moeten we nog uitzoeken, maar boven is het klaar.

Ze kan nu zelf een boekje pakken en die ‘lezen’. Maar nog veel belangrijker: ze heeft nu een kledingplankje. Een plankje waar ze bij komt. Waar wij een paar kledingstukken neerleggen waar zij uit kan kiezen.
Vanochtend lagen daar een hemd, een onderbroek, twee maillots, een jurkje, twee broeken en drie truitjes. Ze begreep meteen de bedoeling van het plankje en zocht vanochtend zonder gedoe wat ze aan wou trekken. Alleen bij de sokken was het even moeilijk. Eerst de blauwe aan en toen wou ze de roze eroverheen. Maar dat is niet mijn bedoeling. Ik legde haar uit dat ik liever heb dat ze geen sokken over elkaar aan trekt.  Zonder slag of stoot trok ze er een uit en deed er weer een aan. De oplossing: een blauwe en een roze!
Een perfecte oplossing als je het mij vraagt. En eentje waar ze niet opgekomen was als ze gefrustreerd was van keuzestress.

Wendela

DELEN
Vorig artikelLente met een toet vol modder
Wendela van Rhee
Ik ben Wendela, 32 lentes jong en moeder van een dreumesmeisje. Ik ben een scheikundige in de farmaceutische industrie die zich op het moment volledig inzet voor het onvoorwaardelijk opvoeden en natuurlijk ouderschap. Wekelijks kun je hier blogs daarover lezen. Op mijn eigen blog schrijf ik over nog veel meer onderwerpen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here