Dreumes wil lopen. Ik heb een draagdoeken en dragers stash waar je u tegen zegt, maar daar heeft onze dreumes geen boodschap aan, zij kan lopen. Dat gaat niet altijd even snel, dus bij haast heeft ze weinig keuze, maar er zijn momenten dat ik mijn haast aan de kant zet en dan is ze helemaal gelukkig.

Het is koud, maar droog en zonnig, we hebben de zussen naar school gebracht, op school nog wat gedaan en dochter is vrij resoluut op mijn vraag of ze op mijn rug wil. ‘Neeee wopen!’ Ik denk aan de was en de boodschappen, maar wat kan het schelen, ze mag lopen. Al na 10 meter staat ze wil, niet omdat ze er klaar mee is, maar omdat ze een mooi blaadje ziet liggen. ‘Blas mee?’ vraagt ze hoopvol. Ja hoor, neem het blad maar mee. Natuurlijk liggen er nog 10 andere blaadjes en die moeten allemaal mee, geen probleem, de was wacht wel.

Weer 10 meter verder zijn de blaadjes niet meer mooi. ‘Blas gond?’ Ja, gooi ze maar weer op de grond. Dat is een leuk spelletje, dus pakt ze haar stapel blaadjes weer op en gooit ze met nog een mooiere boog op de grond. En nog een keer. Zullen we verder lopen naar huis? ‘Nee, blas gooie!’ Geduld mama… ik kijk om me heen, de zon heeft even vrij spel tussen 2 wolken en het is best behaaglijk zo naast een hoge heg in de luwte.

Gelukkig zijn de blaadjes al snel minder interessant. We lopen de hoek om en zien een grasmaaier. Dochter wijst ‘auto!’. Ik vertel haar dat het een grasmaaier is, die het gras weer mooi kort maait. ‘Ja’ antwoordt ze alsof ze er alles van weet. Het is in elk geval mooi genoeg om even te kijken. De meneer in de grasmaaier zwaait en dochter zwaait terug. Meneer straalt, zijn dag is weer goed. Ik kijk naar mijn wild zwaaiende dochter en smelt, heerlijk plaatje.

De grasmaaier gaat verder naar het volgende veldje en wij vervolgen onze weg. We zien onderweg van alles en alles wordt met hetzelfde enthousiasme aangewezen en bewonderd. Een poes, twee honden en een hele horde vogels, wauw! roept dochter keer op keer. Wat is de wereld toch mooi.

We wonen 5 minuten lopen van school, maar een half uur later zijn we eindelijk thuis. We stappen de keuken binnen, dochter kijkt naar onze hond en vraagt hoopvol ‘kiki wopen?’ Ja hoor, we maken nog een rondje met Nikki. En natuurlijk mag dochter zelf lopen en zelfs eventjes de hondenlijn vasthouden. Ze is de koning te rijk. Als we thuis komen, valt ze aan de borst in slaap en leg ik haar op bed en dan heb ik nog maar een kwartier tot ik de zussen weer kan ophalen. Ik neem een kopje thee, de was moet maar even wachten. We hadden een heerlijke middag. Op het tempo en door de ogen van mijn dreumes. Wat is de wereld toch mooi!

–Luna

DELEN
Vorig artikelLeendrager – DV 10 jaar lezersverhaal
Volgend artikelSamen op reis! Mogelijk door AP – DV 10 lezersverhaal
Cilfa Nieraad
Ik ben Cilfa, moeder van twee dochters en getrouwd met mijn liefhebbende echtgenerd. Ik heb Indiase Talen en Culturen gestudeerd in Leiden, en later Sociaal Wetenschappelijke Informatica in Amsterdam. Tijdens mijn eerste zwangerschap zocht ik meer informatie over draagdoeken en borstvoeding en kwam ik bij Dragen en Voeden terecht. Daar raakte ik hopeloos besmet met het Natuurlijk Ouderschap virus. Ik ben een enorme computer nerd en werd in 2014 technisch beheerder van het Dragen en Voeden forum. In 2015 nam ik, samen met Ramona Verwer, Dragen en Voeden van Kirsten Minnen over, en sinds begin 2018 ben ik de enige eigenaar. Mijn doel is om Natuurlijk Ouderschap bekend te maken onder het brede publiek, zodat er zoveel mogelijk mensen de voordelen daarvan mogen ervaren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here