Toen je net geboren was, wilde ik je dragen.
Zodat ik mijn handen vrij had en je grote broer ook aandacht kon geven, was mijn eerste gedachte.
Zodat ik mijn handen vrij had en wat kon doen in huis, dacht ik ook nog.
Maar het bleek vooral fijn te zijn om je dicht bij me te hebben, zodat je niet ergens alleen hoefde te liggen.
Zodat je me kon voelen en ruiken en horen.
Zodat je nooit lang hoefde te wachten als je me nodig had, want ik merkte je signalen direct op.

Toen je groter werd, wilde ik je dragen.
Zodat we konden wandelen, overal en wanneer we maar wilden. In de drukte van de zaterdagmarkt, in een nat en modderig bos, door de regen onder de paraplu naar school om je grote broer op te halen.
Zodat je nog steeds lekker dichtbij me kon zijn op allerlei momenten.
Zodat we niet aan huis gekluisterd waren als je moest slapen, want slapen deed je ook wel in de doek.
Zodat de kinderwagen thuis kon blijven toen we op vakantie gingen, want die paste echt niet meer in de auto.

Nu word je weer groter en ik wil je nog steeds dragen.20151120 ikwiljedragen2a
Jij wilt steeds vaker zelf lopen. We doen een half uur over 500 meter. Elk gevallen blaadje is bijzonder en je staat stil om je te vergapen aan de wolken die voorbij vliegen. In je eigen tempo verken je de wereld, steeds vaker los van mij, maar gelukkig ook nog heel vaak, heel vertrouwd, heel dicht bij mij, op m’n rug.
Waar je kunt uitrusten van alle indrukken die je opdoet.
Waar je kunt friemelen aan m’n haren en je hoofd kunt laten rusten tegen mijn lichaam.
Waar je heel soms, als je echt heel moe bent, nog even in slaap dommelt, meehobbelend op het ritme van mijn stappen en luisterend naar het kloppen van mijn hart.

 

Corine

 

 

3 REACTIES

  1. Lief Corine. Leuk ook voor later trouwens zo’n blog over je kids. Fijn weekeind. En draag ze tijdens de (bos) wandeling.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here