Over termen gesproken die een andere dimensie krijgen wanneer je moeder wordt: vermoeidheid. Ik dacht het te kennen. Na een avondje doorzakken, een nachtje overslaan of een drukke werkweek. Maar nee, dit is toch echt anders. Er zit een soort van plakkerigheid aan deze vorm. Je lijkt er de kraamperiode toch nooit helemaal vanaf te komen. Welkom in het MOEderschap.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben ook vrolijk, enthousiast, gelukkig en soms vol energie, maar daaronder, net aan de oppervlakte, loert die eeuwige vlaag van moeheid. Hij grijpt zijn kans, zodra hij kan.
Tijdens een niet zo interessant gesprek, gaap. Vlak voordat manlief denkt dat het zijn ‘lucky night’ is, gaap. Na de zoveelste keer opstaan om zoonlief weer in slaap te voeden, gaap. Die avonden dat hij genoeg energie heeft om een wolkenkrabber te bouwen, meteen op dat moment. Gaap, ik probeer het soms niet eens meer.

Ritme creëren? Borstvoeding afbouwen? Nieuwe gewoonten aanleren? Nee. Ik ben moe. En veel te gelukkig, als ik hem eindelijk (redelijk) Zakynthos (109) klein2snel in slaap krijg. Of als hij langer dan een uur blijft slapen. En ikzelf toekom aan een moment van rust.

Die balans, het hijgt me in de nek. Ik wil voor mezelf zorgen. Op tijd naar bed gaan, maar ik ben vaak te moe om te gaan slapen. Te moe om niet wakker te worden van iedere kik die ik hoor, naast me of buiten. Soms weet ik het niet meer…

Ik eet gezond, maar ben vaak te moe om het vol te houden. Snelle energie, comfort food, het lijkt vaak zo veel makkelijker. En makkelijk is zo verleidelijk als je moe bent. Boodschappen doen, een planning maken, het kost zo veel energie. En ik heb er te weinig van om alles te verdelen.

Waar begin je, als iedere dag die schone lei moet voorstellen, maar de tank al half leeg is, nog voordat je goed en wel je eerste kop koffie hebt gehad? Hoe doorbreek je de cirkel als je leeft op halve kracht? Natuurlijk Ouderschap in de praktijk, in de westerse wereld… Kennelijk betekent het moederschap hier eeuwig moe zijn.

Waar is die village, als je hem nodig hebt?!

Nee. Hoewel het soms eenzaam aanvoelt, je bent niet alleen. Die village, die ben je zelf. Samen met de omgeving die je hebt gekozen. Hoe zwaar je het laat wegen, dat is aan jou om te bepalen.

Ik kan mijn zoon niet uitleggen dat mama nu te moe is om voor hem te zorgen. Dat hij nu al zelf moet bedenken hoe hij omgaat met zijn verwarrende gevoelens. Welke boodschap geef ik af, wanneer ik keer op keer over mijn eigen grens heen ga en dat afreageer op iedereen om me heen?

Ik weet niet meer wanneer, maar ergens besloot ik mee te gaan varen op de golven van de dag. Creatief te worden in het zoeken naar oplossingen. En zo de balans weer terug te vinden.

Hoe? Loslaten. Mild zijn. Stap voor stap weer opbouwen.

Ga samen wandelen, juist als je moe bent. De natuur opzoeken. Maak je huis schoon, een nette omgeving doet wonderen. Ga juist gezond eten. Ga vroeg naar bed, eventueel met een goed boek. Zet wekker om 7 uur, ongeacht, en doorbreek zo negatieve patronen. En is het nodig? Sluit je dan even helemaal af voor de wereld buiten je gezin om. Nu is wat telt, later komt wel weer.

En zo is moeheid is mijn vriend geworden, ik heb hem in huis genomen, omarmd en een warme plek gegeven om even te blijven. Zo lang als dat het nodig is. Maar het zal nooit mijn boezemvriend worden. We hebben niets met elkaar gemeen. Ik luister naar hem, zoals ik naar mijn kind zijn driftbuien luister. Ze zijn vervelend, maar geven een grens aan. En ze gaan over. Hoe meer begrip, hoe meer compassie, hoe sneller dat het gaat.

Luister naar jezelf. Zorg goed voor jezelf. Je bent moeder.

Hoe zorg jij ervoor dat je de grenzen bewaakt?

Michelle

DELEN
Vorig artikelSamen slapen
Volgend artikelWoordenwaterval
Michelle Nanninga
Michelle, moeder van dreumes Aiden en vrouw van Tim. Samen zijn we een echt 'groen' en bewust gezin. In alles wat we doen volgen we de natuur, zo ook in het ouderschap. Voorheen was ik communicatieadviseur, tegenwoordig bouw ik mijn passie uit: schrijven en natuurlijk leven. Dat doe ik hier op Dragen en Voeden, via mijn eigen blog: www.natuurlijkdurvendoen.nl en als columnist voor diverse andere sites.

5 REACTIES

  1. He Michelle,

    Wat klinkt dit vreselijk bekend in de oren. Een kennis gaf mij ook aan dat mild zijn naar jezelf het cadeau kan zijn waar je deze beslommeringen mee tegengaat.

    Het verzorgen, voeden, opruimen, werken en ook nog even ik zijn in de dag is een strijd. Een verloren strijd als je teveel eisen stelt.
    Borstvoeding is ons vijf maanden volledig gelukt en na mijn eerste werkweken liep het bijna als vanzelf terug. Ik kan slokjes geven, en al was ik daar verdrietig om, ik durf nu ook trots te zijn voor hoelang het heeft mogen lukken.
    Nu ik weinig voed merk ik dat ik me wakkerder voel en minder zwaar in de benen.
    Ik durf nu tevreden en gelukkig te zijn op het moment en laat de vieze plakhandjes op de ramen nu met een glimlach zitten tot de avond. Ik loop niet meer met de stofzuiger achter mijn kleuter aan en zit op de rommelige vloer met Roos en Tygo blokkentorens te bouwen.Het hoeft niet meteen, genieten kan nu en niet altijd maar later.
    Dus even vanaf Village Meppel -> Michelle, ik ben trots op je kracht en doorzettingsvermogen. En voor de momenten dat je met vette haren en een lading grijze wallen op de bank zit besef dan goed dat elke mama deze momenten heeft en heeft gehad. We pakken deze zomer gewoon iedere zonnestraal en nemen er een heerlijk wijntje bij om te vieren dat we nog steeds in de benen zijn!

    kus van hier!

  2. ‘Kennelijk betekent het moederschap hier eeuwig moe zijn.’ Dat idee krijg ik ook..
    Mooi geschreven..

  3. He wat fijn om te lezen wat er al jaren in mijn hoofd rond gaat..
    En de oplossing wil ik graag omarmen; ik ga mn best doen. Bedankt! 🙂

  4. Dit is waar, ik herken alles… Heel mooi ge(om)schreven zeg! Bij mij voelt de moeheid niet plakkerig, ik omschrijf het altijd als moe zijn tot in mijn botten. Wat helpt is om niet bang te zijn voor het moe zijn. Ik was dat in het begin namelijk wel. Nu kijk ik niet meer op de klok als mijn dochter s’nachts om de twee uur komt, nachten na elkaar. Het je druk maken om zoveel mogelijk slaapuren te pakken maakt mij alleen maar onrustig en zorgt dat ik slechter in slaap. Als mijn angst toch weer de kop op steekt en ik denk dat ik zo niet door kan en het nooit meer goed komt (want MOEheid doet gekke dingen met een mens) dan bedenk ik me dat als het echt moet ik desnoods een hotel in duik om bij te slapen en mijn dochter bij papa en of oma ook wordt gekoesterd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here