Is het ooit anders geweest? Dat schoot door mijn hoofd toen ik de documentaire ‘de mooiste jongen van de klas’ zag. Een documentaire over de teloorgang van de linkse idealen van de jaren 70 en vroege jaren 80. En bij terugkijken weet ik dat het anders was. Ouders die tot diep in de nacht met de directeur van de school van hun kind overlegden over kind-visie en wereld-visie.

‘Wat een lekker links sfeertje hangt hier’, zei een vriend tegen mij, toen hij samen met mij mijn kinderen van school ging halen. De school waar ik niet alleen vader ben, maar ook leerkracht. Of beter gezegd – stamgroepleider. Het was een dag met prachtig weer. Sommige kinderen werden opgehaald door hun vaders, andere door hun moeders. De BSO krachten verzamelden groepjes kinderen om hen heen, en vertelden over de activiteiten die er allemaal te doen waren. Tja, de BSO. Die creatieve omgeving, waar kinderen opbloeien. Pal naast onze school. Misschien lijkt die BSO nog wel het meest op Samenspel, de school uit de documentaire. Waar alles kan. Waar een kind echt kind mag zijn. Die doordesemd is van creativiteit. Waar bij ieder feest de ouders moeite doen om heerlijke schalen met voedsel aan te leveren, en waar ze, biertje in de hand, dansen op de muziek van het ouderbandje (dat nummers uit hun jeugd speelt. En ik kan het weten, want ik speel in dat ouderbandje).

En soms wordt er gewerkt aan een betere wereld. Een sponsorloop voor Haïti, voor zonnepanelen. Een oudergroep is bezig om na te denken over een duurzame school.

Maar toch -de tijd is echt veranderd. Het lijkt er soms op, maar deze tijden zijn niet meer de maakbare jaren 70. Geen ouder die tot diep in de nacht gaat praten over een betere wereld. Wel praten ze tot tien uur ’s avonds over schonere toiletten. Of een pestvrij klassenklimaat. Kortom: over een garantie dat hun kind gelukkig en schoon uit school komt. En ik kan het weten, want ik ben zelf vader. Geen pleegkinderen in dit huis. Zelfs geen spaarpotje voor Sierra Leone, of andere godvergeten streken. Idealisme gaat tegenwoordig over het welzijn van je kinderen. Borstvoeding zo lang als ze willen, draagdoeken tot hun vijfde. Misschien zijn we wel meer down to earth geworden. Geef je kind een fijne veilige jeugd, en hun wereldburgerschap komt vanzelf.

Bart