Een gesprek op een verjaardag komt linksom of rechtsom altijd uit op de vraag of mijn vier maanden oude dochter al goed alleen kan spelen en of ze al goed doorslaapt. Als ik dan aangeef dat ze overdag de meeste tijd doorbrengt bij mij en dat ze ’s nachts nog regelmatig wakker wordt, dan is de reactie regelmatig: “O ja, is ze lastig?”

Moeilijk vind ik dat, want vind ik dat stiekem ook niet af en toe? Mijn dochter is een klassieke high need baby. Dr. Sears omschrijft dit type baby aan de hand van 12 eigenschappen: intens, hyperactief, uitputtend, wil vaak drinken, veeleisend, wordt vaak wakker, ontevreden, onvoorspelbaar, erg gevoelig, kan niet weggelegd worden, kan zichzelf niet troosten en gevoelig voor scheiding van de moeder.

Het opvallende aan de opsomming van Dr. Sears is dat geen van de eigenschappen objectief is. Alle eigenschappen zijn ingekleurd door de maatschappij waarin we leven. Kennelijk verwachten we van baby’s dat ze hun afhankelijkheidsproblemen binnen enkele maanden zelf kunnen oplossen. Dat baby’s na die negen maanden in de baarmoeder zonder hun moeder willen en kunnen functioneren.

Geen baby is hetzelfde en mijn dochter mag zijn wie ze is. Ze mag met mijn hulp in slaap vallen. Ze mag drinken wanneer ze daar behoefte aan heeft. En als ze zich niet prettig voelt in haar eentje op een kleedje dan mag ze bij mij op schoot. Ze krijgt van mij wat ze nodig heeft, want dat vind ik normaal. Wat ik niet normaal vind zijn de hoge eisen die de maatschappij aan haar stelt. De maatschappij, die is pas high need!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here