Wat gaat het toch hard met een baby, wat leren ze snel. Dat komt waarschijnlijk ook omdat ze op ieder ogenblik hun vaardigheden oefenen. Of dat ogenblik geschikt is of niet maakt ze daarbij niet zo heel veel uit. Toen mijn dochtertje door had dat ze zich kon verplaatsen door naar voren te tijgeren moest dat midden in de nacht in de co-sleeper worden geoefend. Ik had haar net een voeding gegeven, legde haar terug in de co-sleeper, draaide me om en nog geen vijf minuten later trok er een baby aan mijn haar. Die was overigens wel zo trots als een pauw dat ze dat hele stuk had weten te overbruggen en ik kon het niet laten om te lachen. Midden in de nacht dus, ja. De volgende avond kreeg ik haar niet meer in haar bedje. Iedere keer kroop zo onder de deken vandaan en ging het hele bed over. Kwam dit nog ooit goed?!

Toen het nieuwe eraf was en er niet meer zo heel hard geoefend hoefde te worden nam ze weer genoegen met haar dagelijkse oefensessies en bleef ze in de nachten weer liggen. Oké, ze kan tijgeren en als haar eigen bedje te koud is komt ze lekker tegen me aan liggen. Dat gezichtje als ze dan haar plekje gevonden heeft is goud waard.

En ken je dat liedje? Klap eens in je handjes, blij, blij, blij, op het broze bolletje allebei? Laat dat nu het liedje zijn dat ze leek te oefenen terwijl we spaghetti aan het eten waren. Mijn kleine grappenmaker nam haar handjes vol spaghetti en daar ging ze. Klappen kan ze nog niet maar knijpen wel. De spaghettislierten werden vakkundig tot moes geknepen. Ik schrok eventjes van de hoeveelheid rode saus die op de plank van de kinderstoel verspreid lag maar ik had nog even, heel even maar, de hoop dat het daarbij zou blijven. Mijn blonde meisje veranderde plotsklaps in een roodharig kind met stekels toen ze leek te bedenken dat je de handjes op je bolletje moest leggen. Allebei dus. Ze deed een dansje op een liedje dat alleen zij kon horen. Handjes over de kinderstoel, handjes over de eettafel, handjes door je haren, handjes in je broek, handjes aan je sokken, handjes spaghetti op de grond. Ze maakte er een heel eigen feestje van.

Ondertussen gleden bij mijn man en ik de tranen van het lachen over onze wangen. Wat zag ze eruit! De vloer, de kinderstoel, haar haren, haar trui, haar slabber met lange mouwen, haar broek en sokken. De spaghetti zat werkelijk waar overal. Met een vaatdoek en een bad was alles weer opgelost en even later lag mijn kleine meisje heerlijk moe gespeeld aan de borst haar dagelijkse portie vitamientjes weg te drinken.

DELEN
Vorig artikelTweede verjaardag – DV 10 jaar lezersverhaal
Volgend artikelFoto’s van Pompedom11 – DV 10 jaar lezersfoto
Marloes Bolmer
Mijn naam is Marloes Bolmer. Geboren in 1987, gelukkig getrouwd en sinds april 2017 mama van een dochtertje. We wonen in het zuiden van het land, in een klein dorpje met veel ruimte om ons heen. In 2015 studeerde ik af als gedragsdeskundige voor paarden. Het ouderschap is het mooiste wat me kon overkomen en daar wil ik dan ook graag alle tijd, liefde en aandacht aan schenken. Ik werk momenteel daarom maar erg weinig. Ook mijn man heeft die wens en daarom houden wij ons veel bezig met consuminderen. Op die manier hoeft hij maar 20 uur per week te werken en hebben we dus veel tijd voor ons gezin. Ik ben graag buiten, zorg met liefde voor onze twee paarden en onze hond en schrijf daarnaast graag over alles wat we meemaken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here