Kwart over 1 een afspraak bij het consultatiebureau, kwart over 1… wie verzint dat nu? 1 uur is de tijd waarop mijn peuter steevast in slaap valt, dus ik rolde met mijn ogen en zei: “Vooruit dan maar…” wetende dat het niet handig was, maar duiken in het verzetten van een afspraak waarbij ik een man in de continudienst heb lopen, en een opkomende verhuisperiode, was helemaal iets waar ik tegenop zag. Vooruit dan maar, en ik zuchtte.

Daar gingen we dan op pad; met een peuter en haar opgezwollen rode wenkbrauwen en kleffe handjes; haar teken van slaperigheid. Er was niemand op het bureau, op 1 meisje na, circa dezelfde leeftijd als de mijne, en die zette het flink op een brullen toen ze gewogen en gemeten moest worden. Mijn uk keek ernaar en schatte de situatie in, terwijl ze haar opgezwollen wenkbrauw omhoog trok, een tikje overgenomen van haar moeder.

Toen zei de mevrouw achter de balie dat zij zich mocht uitkleden en laten wegen en meten. Ik zag meteen twee wenkbrauwen ophoog gaan en een “Oh na ha!” Nou, echt niet, en ze keek nogmaals naar het na snikkende meisje en besloot het ook op een brullen te zetten.

Na wat wikken en wegen, en schaamteloos omkoop werk, ging ze op de weegschaal en lag ze om gemeten te worden. Ik zweerde dat we door het gewiebel wat centimeters misten, dus hoopte dat dit niet tot een rare curve zou komen in het oh, zo heilige consultatiebureau meetwerk. Goed, dat zat erop, op naar de dokter.

Lieve vrouw, zwanger en een aardige blik in haar ogen. Dat zou wel goed komen. Nou, echt niet. Ik klink als een typische naïeve moeder wiens kleine spruit perfect is en oh zo slim, maar oprecht; die kleine van mij is niet gek. Ze praat als brugman, snapt iets teveel naar mijn doen, want ik kan haar never nooit niet voor de gek houden, en ze schept ook graag op over haar kunnen: “Ikke gedaan!!!” Maar zodra we dat kamertje inliepen, wat voor mij gelijk staat als een moederschaps-evaluatietest, stagneerde natuurlijk heel de boel. Opeens was recht krom en links omhoog. Alsof ze het expres doen, wat natuurlijk niet zo is. Daarbij moet die kleine van mij niks van vreemden weten, een prima eigenschap eerlijk gezegd, maar geen eigenschap die nu zou helpen.

Maar goed, daar gingen we: Handje geven? Niks! Op het poppetje laten zien waar haar neus, ogen en oren zitten? Nope! Gooien met de bal en oprapen? Echt niet! Stukje lopen? Doe het lekker zelf! Bouwen met de blokken deed ze gelukkig al uit zichzelf bij aankomst. Het lullige daaraan was weer dat ik grappend tegen dr fluisterde: “Opschepper.” waarop de dokter aan mij vroeg hoe ik haar nu noemde….

Gelukkig hadden we de vragenlijst ingevuld waaruit bleek dat ons kind daadwerkelijk geen los blad aan de boom was, en eveneens stond ze keurig in de curve, ondanks haar wiebeldewobbel meetsessie. Na een duidelijke duim omhoog en een “tot volgend jaar” liepen we de deur uit waarbij ik de dokter een handje gaf en mijn uk haar een soort Jedi mindtrick blik toewierp. Ik zuchtte: “Ze is echt heeeel lief! Echt waar!”

Kirsten

DELEN
Vorig artikelHieperdepiep!
Volgend artikelEen peuterbom ontmantelen
Kirsten Grinwis-Kreukniet
Ik ben Kirsten Grinwis, getrouwd en mamma van een bijna peuterdame. Ik ben thuismoeder na zeven jaar in de thuiszorg te hebben gewerkt, waarnaast ik parttime een praktijk runde als voedingsdeskundige. Nu blijf ik thuis bij de kleine meid, samen met twee oude luie katten, prachtig wonende aan de kust. Ik co-slaap, ben een 'langvoeder' en draag de kleine zestien slagen in de rondte tot ze de wereld wil ontdekken op beide voeten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here