‘Je moeder herhaalt haar zinnen, hè? Ja! Je moeder herhaalt haar zinnen!’
Sinds Ukkepuk er is, lijk ik soms wel debiel. Nu kun je van een zwangerschap best tijdelijk een paar IQ-punten zakken, maar zó veel zal het toch niet zijn?! Ik praat tegen Ukkepuk alsof ze begrijpt waar het over gaat. Ze is 4 maanden. Ze kan lachen op de meest ongepaste momenten. ‘Wat zullen we vanavond eten?’ Grinnikgrinnik. ‘O, dat vind je leuk hè? Ja, dat vind je leuk!’
Anderen kunnen ook niet normaal doen als Ukkepuk in de buurt is. Een vriendin roept op nog hogere toon dan ik: ‘Kiekkiek!’ en klakt de letter T tig malen achter elkaar. Alsof ze mijn kat binnenroept. Maar ze wil Ukkepuk laten lachen. Het werkt nog ook.
Waar het vandaan komt, is me een raadsel. Ik kan me niet herinneren dat ik heb gelezen dat je zo met een kleintje om moet gaan en voorbeelden kan ik me eigenlijk ook niet voor de geest halen. Misschien heb ik ze verdrongen. Ik was vroeger –voordat Ukkepuk er was- nogal nuchter. Nou ja; vroeger was ik wel dol op kinderen. Ik kon de clown uithangen, alles goed vinden wat zij wilden doen. Kwam ik met mijn haar op halfzeven weer thuis. Opgelucht thuis. Want vermoeiend is dat wel; andermans’ kinderen.
Nu vind ik mezelf vermoeiend. Wanneer word ik weer normaal? Ik heb nog een boek van Martha Nussbaum in de kast staan dat ik wil lezen. En Pierre Hadot. Op de momenten dat ze slaapt, neem ik me voor mezelf te blijven. Hoe langer ze slaapt, hoe normaler ik me voel; een volwassen vrouw die een carrière en hobbies heeft en vol plannen zit. En dan wordt Ukkepuk wakker en ik word op slag een ander mens. ‘Nomnomnomnom… smak!’ Dikke kus op haar wang. Ze schatert.20160708 gek doen Heerlijk geluid. Ik heb niks anders nodig dan dat.
Als je jezelf doelen stelt, wil je je daaraan vasthouden. Maar sommige dingen die daar haaks op staan, zijn gewoon niet tegen te houden. Het komt ergens vandaan, het was niet uitgenodigd, maar het is er. Een heel andere kant van mezelf. Ik praat over mezelf in de derde persoon: ‘Mama is even in de war. Ja! Zo doet mama anders nooit, hè? Nee! Zo doet mama anders nooit.’
Ik hoop dat ik met Ukkepuk meegroei en me uiteindelijk weer volwassen ga uiten. Want deze overduidelijk gespleten persoonlijkheid wil niet aan de psychiatrische middelen. Dit voelt veel te goed. Idioot en goed. Liefde is een drug en ik ben verslaafd; ik geef het toe. Ernstig verslaafd. En ik weiger af te kicken.

Daphne Dertien

1 REACTIE

  1. Je schrijft hilarisch Daphne! Deze mama heeft dat nooit die praat nooit in de derde persoon over zichzelf 😉

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here