Albums en dozen vol foto’s heb ik. Vooral toen ik tiener was was ik dol op het maken van foto’s. En ik heb ze allemaal ergens op zolder bewaard. Toen ik de zolder begon op te ruimen en ons huis leger begon te maken, kwam ik die doos weer tegen. Een hoop foto’s heb ik toen weggegooid: nietszeggende foto’s van mensen die ik me niet meer kon herinneren en van gebeurtenissen die ik niet de moeite waard vond om te onthouden blijkbaar. Waarom dan toch al die foto’s?

Met het tijdperk van digitalisering werd het maken en bewaren van foto’s nog makkelijker. In het begin deed ik nog mijn best om de foto’s netjes te sorteren, printen en in te plakken. Maar al gauw had ik zoveel foto’s dat ik het niet meer bij kon houden. Het resultaat: een enorme hoeveelheid aan digitale rommel en chaos. En die foto’s kijk ik zelden nog terug. Vooral toen ik een foto-album wilde maken van onze rondreis door de VS van vorig jaar ontdekte ik het nadeel van een ontelbare hoeveelheid foto’s. Niet alleen was ik veel tijd kwijt aan het maken van de foto’s zelf, het zou mij ook uren kosten om door die hele berg heen te ploeteren en de mooiste eruit te halen. Vervolgens was ik ook nog eens avonden bezig om een mooi album te maken. “Waarom doe ik dat eigenlijk?” bedacht ik me. Wat is eigenlijk het nut van al die foto’s? Ik kijk ze zelden nog door.

Het maken van foto’s is zo makkelijk, dat we eigenlijk niet meer nadenken over welk moment we belangrijk genoeg vinden om vast te leggen. Het gaat bijna onbewust. Vervolgens zitten we opgescheept met een berg digitale chaos, en het kost ook weer uren om dat georganiseerd te krijgen. De vraag is of we over een paar jaar die momenten nog wel kunnen herinneren. Of we daarvoor de foto wel nodig hebben. En of we die foto zullen missen als we deze niet zouden hebben. Als ik bij me20160314 fotoszelf na ga en denk wat ik nu nog belangrijk vind aan foto’s van vroeger, dan heb ik geen dozen albums nodig. Eigenlijk hooguit een aantal foto’s van toen ik klein was met een aantal personen die er niet meer zijn. En wat foto’s van hoogtepunten of belangrijke momenten in mijn leven. Om herinneringen op te halen, niet om te vervangen. En om aan mijn kinderen te laten zien en te kunnen vertellen over vroeger. Als bijdrage aan hun identiteit, als beeldvorming over hun afkomst en familiegeschiedenis. Vooral bedoeld als ondersteuning van ons familieverhaal.

Ik was van plan om voor elk kind een eigen fotoboek te maken van elke twee jaar in hun leven, tot hun achttiende verjaardag. Dat zouden dan ongeveer 9 albums per kind worden. Waar laat ik die allemaal? En worden zij daar wel echt blij van? In plaats daarvan ga ik een aantal foto’s selecteren die me waardevol zijn en waarvan ik denk dat ze waardevol voor hen zullen zijn. En die bewaar ik in hun ‘herinneringsdoos’ (een doos vol bijzonderheden die ze van mij meekrijgen als ze ouder zijn) begeleid met een korte uitleg over tijd en plaats.

Ik start meteen met het minderen in het maken van foto’s. Als ik ze niet maak, hoef ik ze ook niet uit te zoeken. Dat bespaart me weer een hoop uren werk, die ik fijn aan andere dingen kan besteden!

Chabeli

DELEN
Vorig artikelLiever leren
Volgend artikelSport en kinderen combineren
Ik ben Chabeli, moeder van een zoon en twee dochters. Sinds de geboorte van de jongste ben ik thuisblijfmoeder. De kinderen krijgen thuisonderwijs volgens het Unschoolingprincipe, wat volgens ons het meeste aansluit bij het natuurlijk en onvoorwaardelijk ouderschap. Wij proberen zo natuurlijk mogelijk te leven, zowel in het ouderschap, het leren als in de manier waarop we de wereld en natuur benaderen. Op de Dragen en Voeden blog schrijf ik over allerlei dingen die ons in het dagelijks leven bezig houden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here