Zonde om de stilte in huis te verbreken met stofzuigen. Ukkepuk ligt boven op bed te slapen. Alleen. Ik was erbij toen ze in slaap viel en kon daarna zachtjes wegsluipen. Wat een vrijheid! Ik weet van gekkigheid niet wat ik met mijn tijd moet doen. Ja, stofzuigen, flesjes steriliseren, de kattenbak en weet-ik-wat. Al die huishoudelijke taken die steeds tussendoor en met onderbrekingen moesten. Alles wat uitgesteld was.

Ik gun mezelf rust. Mama wil ook weer eens wat. Ik zet thee en ga zitten op de bank. Gewoon even adem halen. Ik merk dat er spanning in mijn schouders zit. Dat laat ik nu los. Het kan. Het gaat goed met Ukkepuk. Het gaat redelijk met mij. Ik zou wel wat vaker even de tijd voor mezelf willen. Even twee uur achter elkaar tijd voor mij. Met de zekerheid dat Ukkepuk me in die tijd niet nodig heeft.

Mijn gastouder is tijdelijk uit de running. Dat nieuws was even schrikken. Alle momenten waarop ik niet met Ukkepuk bezig hoef te zijn, gaan nu op aan huishoudelijke taken en het deel van mijn werk dat ik vanuit huis kan doen. De vriendin bij wie Ukkepuk wel eens een uurtje overdag kon komen spelen, is verhuisd naar Verweggidam. Zij gaat voortaan ook alleenstaand moederen. Het was leuker en handiger geweest als we dat samen konden doen.

Het woord alleen al: “alleenstaand”. Ik sta helemaal niet alleen. Ik heb buren, vrienden, kennisen en ik had die gastouder. En meehelpen doet Ukkepuk niet echt, maar eenzaam voel ik me nooit. Het is ontzettend gezellig. Ik woon samen met de leukste mens ter wereld.

Het zou wel fijn zijn als die ondersteunende mensen niet allemaal tegelijk onbeschikbaar zouden zijn. Nét die mensen met wie Ukkepuk een vertrouwensband heeft opgebouwd. Ik dacht het aardig voor elkaar te hebben, maar blijkbaar moet er nog een schepje bovenop.

Ik ben opgevoed met “Niet met vreemde mensen praten!” en “Noooooit met een onbekende meegaan, om welke reden dan ook.” Die angst echoot nog altijd na. Daar bovenop komt de angst dat áls ik dan eens iemand vertrouw, die persoon me vroeg of laat in de steek zal laten.

Het is inderdaad wel eens misgegaan. Met vriendschappen, liefdes. En dat deed pijn. Maar ik had de goede kanten van die vriendschappen en liefdes niet willen missen. Bovendien zijn mensen in staat om te herstellen van de pijn en opnieuw te willen vertrouwen. Dat is de boodschap die ik aan Ukkepuk wil geven. Dat is wat ik ga voorleven. We gaan op zoek naar nieuwe mensen om mee op te trekken en om van te gaan houden. En we hopen dat onze oude liefdes af en toe nog eens komen aanwaaien.

Het is niet moeilijk. Via het gasto20161102uder bureau heb ik al een nieuwe gastouder. Iemand die haar kindje ook gedragen heeft en niet aan time-outs doet. En via het forum heb ik een leuke moeder met eerste baby leren kennen. Dan zijn er nog al die ouder- en kindactiviteiten waar ik andere ouders kan leren kennen. Het komt vast weer goed.

Ik haal nog eens diep adem. En nog eens. Ik kom tot rust met deze gedachten. Mensen zijn goed. Zoveel beter dan ik ooit gevreesd had. Ik sta niet alleen. Mijn schouders ontspannen en ik neem nog een slok. Even niks. Heerlijk.

 

Daphne Dertien

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here