En dan opeens ben je moeder… wacht, rewind.
3-6-2017
Ik werd wakker om 7 uur ’s ochtends. Heerlijk warm in mijn bed. Ik draaide me nog een keertje lekker om.. en daarbij kreeg ik nog een golf van warmte.
Ik besefte me dat die golf nat was, trok snel mijn T-shirt uit en drukte hem tussen mijn benen om het vocht op te vangen.
Dit is gek…. ik ben de 14e pas uitgerekend.
Ik was gisteren nog (voor een hoogzwangere) actief op de fiets naar de stad gegaan om een vriendin te bezoeken in een hip café. Ze zou vandaag komen eten. Ook was mijn geliefde de dag ervoor vertrokken naar Alkmaar om daar met zijn theatergezelschap een voorstelling te geven op een festival.
Hij was al wat gespannen om weg te gaan, maar aangezien het binnen de norm valt om (vooral bij een eerste kind) pas na je uitgerekende datum te bevallen met allerlei opwekkers en ziekenhuis gedoe, waagde hij het erop.
Ik haalde het T-shirt tussen mijn benen vandaan en begon het te besnuffelen. Vruchtwater heeft de eigenschap om zoetig te ruiken, en er zouden ook vlokjes in horen te zitten. Maar dit was allebei niet het geval.
Ik belde toch voor de zekerheid mijn geliefde.
Goeiemorgen schatje, 
Ik heb net iets meegemaakt waarvan het belangrijk is dat jij hier ook van op de hoogte bent. Ik heb net een kleine halve liter vocht verloren en het zou kunnen dat het een voorteken is van de bevalling. 
Maar voor hetzelfde geld heeft de baby op mijn blaas gedrukt en heb ik ‘een ongelukje’ gehad.
Voor mijn man was dit lastig. Moest hij nu naar huis komen of niet?
Ik besloot dat voordat hij stappen ondernam, ik de vroedvrouw eerst maar eens moest bellen.
Ik bel je zo terug…. Ik hing op en belde mijn super te gekke vroedvrouw.
Ze zei dat ze langs zou komen om even te kijken.
Vergeet niet dat het 7 uur in de ochtend was en dat ik me bezwaard voelde.
Het schijnt bij het vak te horen, maar alsnog ben ik zo blij dat ze beschikbaar was.
Toen ze een een uurtje later bij mij in de woonwagen kwam, vroeg ze naar mijn T-shirt. Enigszins gegeneerd gaf ik het. Het rook niet naar vruchtwater, maar ook niet naar plas. We hielden het op afscheiding. Want als mijn vliezen gebroken waren, moest ik binnen ‘zoveel’ uur bevallen, anders moest ik naar het ziekenhuis. En als je vliezen dan niet gebroken zijn, breng je een mooie natuurlijke bevalling in gevaar en maak je er een medisch circus van.
Ik was die dag al wel aan de poeperitus, ik dacht dat het door het ijs van gisteren kwam. En ik voelde me ook een beetje ongesteld.
De vroedvrouw ging weg met de conclusie: houd het in de gaten, maar ga vooral de dingen doen die je zou doen en maak jezelf niet gek.
Dus ik belde mijn schatje, speel maar gewoon je voorstelling om 18:00. Het kan gebeuren, maar het kan ook een week duren. 
Maar natuurlijk was hij helemaal gespannen en wist niet of ie toch moest komen of niet.
Ik zou hem bellen als hij nodig was.
De menstruatie krampen werden steeds erger, ik kon ze toch wel lichte weeën noemen.
Ik belde mijn geliefde dat het toch wel serieus werd en dat hij misschien toch maar vervanging moest regelen.
Hij zou zo snel mogelijk komen… dacht hij. Toen hij bij zijn auto kwam, bleek dat er een band speelde op de parkeerplaats. Hij moest wachten tot dat het publiek weg was.
In de tussentijd was ik mijn weeën aan het wegpuffen.
Ik had mijn heil gezocht in het kleine toiletje in mijn vriend zijn woonwagen. Hier was het koel en donker, perfect om te bevallen, vond ik.
Hij kwam een paar uur later thuis en trof mij daar aan, zwetend en schreeuwend bij elke wee.
Ik moest van hem uit de toilet komen, maar ik vond de woonkamer te licht. Toen heeft de lieve schat met vuilniszakken de ramen afgeplakt.
Eindelijk iet ik me naar de woonkamer lokken.
Maar bij elke wee rende ik weer naar het toilet. Ik was ook ontzettend bang dat ik de vloer onder zou poepen.
De vroedvrouw was gekomen en ze was onder het genot van een kopje thee lekker gaan zitten.
Mijn weeën waren heel heftig, maar met de mantra “ook deze wee gaat weer voorbij”, hield ik het goed vol. Ik moest er in mee gaan en me niet verzetten. Hoe heftiger de weeën, hoe meer effect ze hadden. Ik had in 2 uur 5 cm ontsluiting. Deze weeën trokken mijn baarmoeder voelbaar open… en ineens veranderde het gevoel. De weeën kregen een ander karakter, Ze werden zwaarder en neerwaarts. Maar ook heftiger. Ik voelde 2 voetjes spartelen in mijn lijf.
Ik had mijn geliefde van te voren gezegd dat ik graag had dat hij druk uit ging oefenen op mijn onderrug… maar bij elke fysieke toenadering riep ik, ik heb ruimte nodig!
Die ruimte had ik nodig om een goede houding te vinden. Achterover liggen was geen optie. Ik moest met de zwaartekracht werken en op je rug liggen klopt anatomisch niet.
Uiteindelijk zat ik op handen en knieën. Mijn geliefde beschreef dat ik bewoog als een gekooide beer. Mijn vroedvrouw beschreef het als een natuurlijke houding.
Tussen elke wee door ging ik snel op de bank liggen om een paar seconden te rusten.
Aangezien dat ik de laatste dagen in mijn zwangerschap zo heel erg traag was geworden, had ik mezelf voornamelijk geïsoleerd op mijn bed met een serie. Ik keek detectives om mijn brein actief te houden, maar daar werd ik toch een beetje paranoïde van… komedies waren geschikter… de komedie naar keuze was ‘the ubreakable kimmy schmidt’. Niet heel diepgaand en redelijk vermakelijk. Nooit had ik kunnen weten dat een element van deze serie mij door mijn bevalling heen zou slepen. In een aflevering zegt kimmy… 10 seconden kan je alles aan… zijn deze 10 seconden voorbij, dan begin je gewoon opnieuw met tellen.
Bij elke wee telde ik tot 10… en duurde de golf langer, dan begon ik gewoon opnieuw. Was de wee over, dan kwam ik van de vloer af en ging ik snel op de bank liggen.
Toen ineens werd er op het raam geklopt. Mijn schatje rende naar de bron van het lawaai en kwam tot de ontdekking dat een vriendinnetje van mij langs was gekomen…. Ik hoorde:  “nu komt het even niet uihuit“, en terug was hij.
Wat heb ik toch een fantastische man, hij geeft mij de ruimte die ik nodig heeft en bewaakt het geblindeerde bevallingsfort, precies wat ik nodig heb om mezelf te kunnen openen en veilig te kunnen baren.
De pijn werd steeds dieper en ik telde weer tot 10 en misschien nog wel een keer. De vroedvrouw hielp me er aan herinneren dat ademen ook wel een goed idee was.
En ineens veranderde ik mijn houding. Ik ging hurken en voelde dat ik wilde persen. De vroedvrouw moedigde mij aan om mijn gevoel te volgen.
Ik kreeg 4 persweeën en toen was haar hoofdje er al half uit, ik zette door.
Mijn vroedvrouw was dichterbij mij gaan zitten en ving het kleine glibberige meisje op. De baby huilde!  De vroedvrouw ontwarde de navelstreng en legde haar op mijn borst.
Vlier was geboren in 5 uurtjes tijd.
Ik stond strak van de adrenaline en alle andere hormonen. Wat een krachtige ervaring. Mijn lijf nam het over en wist precies wat het moest doen. Ik kon alleen maar vertrouwen hebben en heb nog nooit zo in het moment geleefd.
Wat een geluk en wat een vrouwenpower!

 

Dit is een gastblog geschreven door Ilse Donker

DELEN
Vorig artikelPoppen dragen – DV 10 jaar lezersverhaal
Volgend artikelPeuterdans – DV 10 jaar lezersverhaal
Cilfa Nieraad
Ik ben Cilfa, moeder van twee dochters en getrouwd met mijn liefhebbende echtgenerd. Ik heb Indiase Talen en Culturen gestudeerd in Leiden, en later Sociaal Wetenschappelijke Informatica in Amsterdam. Tijdens mijn eerste zwangerschap zocht ik meer informatie over draagdoeken en borstvoeding en kwam ik bij Dragen en Voeden terecht. Daar raakte ik hopeloos besmet met het Natuurlijk Ouderschap virus. Ik ben een enorme computer nerd en werd in 2014 technisch beheerder van het Dragen en Voeden forum. In 2015 nam ik, samen met Ramona Verwer, Dragen en Voeden van Kirsten Minnen over, en sinds begin 2018 ben ik de enige eigenaar. Mijn doel is om Natuurlijk Ouderschap bekend te maken onder het brede publiek, zodat er zoveel mogelijk mensen de voordelen daarvan mogen ervaren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here