Mijn oma is op 2 december gestorven. Dat is triest voor de nabestaanden, maar niet voor haar. Haar leven was al jaren geleden klaar zoals ze dat zelf zei. Een vervuld leven waarin ze de laatste jaren wachtte tot god haar verder liet gaan. Tenminste, zo zag zij het. En nu heb ik behoefte om over haar te schrijven. Maar het zorgde regelrecht tot een writers block. Want wat heeft mijn publiek nou aan mijn herinneringen aan haar? Ja, die familieleden die mijn blogs lezen, maar de rest? En hebben mijn familieleden eigenlijk wel de behoefte om bepaalde dingen over haar te lezen?

En daarmee leek ik eigenlijk gewoon voorbij te gaan aan mijn eigen behoeften.
Ik probeer altijd goed te kijken en te luisteren naar die van mijn dreumesmeisje en die van mijn man. Maar mezelf loop ik wel eens voorbij. En dat geldt niet alleen hier voor.
Zo hebben zowel dreumesmeisje, als baardmans, als ik behoeften zo na het avondeten. Dreumesmeisje wil graag boekje lezen, speelgoedsoep maken, gek doen, klimmen, naar buiten, aan de borst of in papa’s armen in slaap vallen.  Baardmans wil graag niets doen, plat op de grond liggen, squashen, gamen en lezen. Ik wil graag sporten, naaien, haken, lezen, tv kijken en douchen.

Het is dus een kwestie van welke behoeftes geef je meer prioriteit. De behoeftes die baardmans en ik echt belangrijk vinden, daar wordt tijd voor gemaakt. Ik weet niet hoe het voor mijn oma was, maar ik herinner mijn oma als iemand die andermans behoeften voor liet gaan op die van haar zelf. Soms ook ten koste van haar zelf. En juist daarom zou ik het fijn vinden om vooral in de avonduren beter naar mijn eigen behoeftes te luisteren, zonder die van dreumesmeisje en baardmans niet tegemoet te komen. Een compromis, zodat iedereens behoeften tegemoet gekomen worden. Idyllisch he?

Het is bijna oud en nieuw. De tijd van het jaar om goede voornemens te maken, om opnieuw te beginnen. Ik ga kijken of en hoe het mogelijk is om de prioriteiten en behoeften hier in het gezin in de avonduren beter op elkaar af te stemmen.
Zou het dan niet fijn zijn als ik later, wanneer ik oma ben, mijn kleinkinderen mij ook zien als iemand die andermans behoeften tegemoet komt, maar dat ze dan wel zeker weten dat dit niet ten koste van mij ging?

Wendela
DELEN
Vorig artikelMini-Neanderthaler
Volgend artikelZorg
Wendela van Rhee
Ik ben Wendela, 32 lentes jong en moeder van een dreumesmeisje. Ik ben een scheikundige in de farmaceutische industrie die zich op het moment volledig inzet voor het onvoorwaardelijk opvoeden en natuurlijk ouderschap. Wekelijks kun je hier blogs daarover lezen. Op mijn eigen blog schrijf ik over nog veel meer onderwerpen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here