Ik kan me nog een moment herinneren van jaren geleden. We hadden visite van familie die we eigenlijk niet zo vaak treffen. Ze kwamen geloof ik langs om ons nieuwe huis te zien, waar we alweer bijna een jaar woonden. Tijdens het bezoek kwam hun twee-jarige zoontje bij zijn moeder vragen om borstvoeding. Ik geloof dat hij nog niet veel praatte, maar hij maakte zijn moeder in ieder geval duidelijk dat hij wat bij haar wilde drinken. “Nee, vanavond mag je weer, als je naar bed gaat”, was haar antwoord. Het jongetje wees een borst aan. “Ja, die kant mag je dan hè.” Het was een klein gesprekje tussen moeder en zoon, en zo open en gewoon. Maar ik was lichtelijk in shock. Wij hadden nog geen kinderen en ik had nog nooit meegemaakt dat een ouder kind, wat zo duidelijk geen baby meer was, borstvoeding kreeg! Maar door de manier van praten van deze moeder, die gewoon deed alsof het de normaalste zaak van de wereld was, reageerde ik er niet op en werd er vervolgens verder gekletst over koetjes en kalfjes. Ik geloof dat ik na afloop wel een opmerking heb gemaakt tegen mijn man. Iets in de trant van “Wat apart dat hij nog borstvoeding krijgt”.

En toen, ruim een jaar later, werd ik moeder. Mijn oudste kreeg bijna 2,5 jaar borstvoeding. En de jongste is inmiddels bijna 2 jaar en drinkt nog volop.
Ik denk nog wel eens terug aan het voorval waarover ik zojuist schreef en verwonder me erover dat ik nu net als zij, langvoedster ben, en dit inmiddels als zo volkomen normaal beschouw. Soms lopen dingen heel anders dan je je vooraf had voorgesteld. Soms kun je je er vooraf zelfs niks bij voorstellen.

Ik had het niet van tevoren bedacht om lang borstvoeding te gaan geven. Ik was zo iemand die dacht: ‘Ik probeer borstvoeding te gaan geven, en als het niet lukt dan krijgt mijn kind gewoon de fles, want daar wordt hij ook groot mee’. Het is een instelling die (denk ik) veel kersverse moeders hebben. Want weet je vooraf écht waar je aan begint, hoe je het wilt gaan doen, hoe je bent als ouder?
Ik startte redelijk onvoorbereid met borstvoeding en de eerste maanden waren vanwege hardnekkige spruw allesbehalve gemakkelijk. Maar gek genoeg zorgde juist deze zware tijd ervoor dat ik doorging. Om eerlijk te zijn was ik gewoon te moe om te proberen te snappen hoe ik zou moeten stoppen met borstvoeding. Afbouwschema’s die ik op internet vond, gingen uit van een x-aantal voedingen, maar mijn zoon hield zich niet aan deze schema’s. En als ik voor een schap met flessen en spenen stond, brak het zweet me uit en liep ik besluiteloos weer naar huis. En dan legde ik mijn zoon gewoon maar weer aan. Ik was lang te onzeker om hulp in te schakelen en modderde maar wat aan. Mijn zoontje leerde me voeden op verzoek en ik merkte dat dit goed was voor ons beiden. Hij groeide er goed op, de borst was er altijd als hij honger had, niet kon slapen, pijn of verdriet had. Ik las veel over het onderwerp en toen we uiteindelijk ook de spruw overwonnen hadden, ging ik ook steeds meer genieten en was van stoppen al geen sprake meer. Ik zou wel zien hoe het verder zou gaan. Bij nummer twee was het logisch dat ik borstvoeding zou gaan geven en was ik er ook volledig van overtuigd dat dit, hoe dan ook, zou lukken.

Ik ben me er regelmatig bewust van dat het voor mensen een raar gezicht kan zijn als mijn zoontje bij me drinkt. Precies om de reden die ik jaren geleden zelf ook ervaarde: mensen zijn er niet mee bekend dat het kan, en vragen zich af waarom? Soms ben ik geneigd om het te gaan uitleggen, de WHO-norm van twee jaar te noemen, alle voordelen op te so20160125 2mmen die er bestaan, alle fabels te ontkrachten, maar ik doe het (meestal) niet. Het voelt als verdedigen van iets wat voor ons inmiddels gewoon is. In plaats daarvan laat ik mijn zoontje bij me drinken als hij dat wil, ook als er anderen in de buurt zijn en ongeacht waar we zijn. Gewoon omdat het voor ons normaal is en omdat het voor iedereen normaal mag zijn om te weten dat hij bij me drinkt. En als mensen vragen hebben, dan mogen ze vragen. En dan praat ik erover met de openheid die de moeder waar ik dit verhaal mee begon ook liet zien.

Heb jij je kind (lang) borstvoeding gegeven? Hoe gewoon was dit voor jou en jouw omgeving?

Corine

3 REACTIES

  1. De 1e tot hij na ruim m jaar zelf stopte..
    De 2e maar 5mnd helaas maar hij groeide niet viel af etc etc uiteindelijk over moeten gaan op speciale voeding en na lange tijd niet groeien kwam hij in een week tijd ineens 345 gram aan..

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here