Het is woensdagochtend en mijn wekker is net afgegaan mijn kleine dame ligt heerlijk te slapen. Als ik aanstalten maak om op te staan, kruipt ze nog even lekker tegen me aan. Dus ik druk nog maar even op snooze. Heerlijk vind ik dat, nog even sluimeren, met mijn kleine dame die heerlijk tegen mij aan ligt. Maar ook moeilijk. Ik moet namelijk zo werken en haar naar het kinderdagverblijf brengen.

Ik ben gezegend met een uitslaper. Eentje die ook nog even, een half uurtje nodig heeft om te aarden voordat ze uit bed klimt en voordat je dingen van haar moet verwachten. Ik snap dat helemaal en ze heeft het dan ook niet van een vreemde.
Op de dagen dat ik werk gaat ze naar het kinderdagverblijf. Ze heeft het dan zo moeilijk. Ze wordt wakker gemaakt op een tijdstip dat voor haar eigenlijk veel te vroeg is. En dan wil ze natuurlijk het liefste bij mama zijn. Maar ja, mama maakt zich klaar om te gaan werken en papa helpt even. Haar ogen opent ze meestal pas op het verschoonkussen als mijn man haar verschoond en aankleed. En ze snapt het duidelijk niet. Dikke tranen zijn het gevolg. En die tranen blijven maar komen. Ze ebben af en toe weg, maar zodra er iets gebeurd dat ze niet verwacht, of wanneer er iets niet gaat zoals zij wil, dan komen ze weer heel snel terug.

Ze snapt nog niet genoeg van de wereld om te eten. Eten en drinken wordt resoluut aan de kant gegooid. Het enige wat ze wil is lekker tegen mama aanzitten.

Onderweg naar het kinderdagverblijf wordt ze al wat vrolijker en als we daar zijn moet ze ook nog even huilen omdat ik weg ga. Maar zodra de leidster haar oppakt en knuffelt is alles goed en kan ik een vrolijke en lachende dame achterlaten.
Maar die, voor haar vroege, ochtend gaat haar niet in de koude kleren zitten. Thuis heeft ze aan een dutje per dag genoeg. Maar ze is vaak nog zo moe als ze bij het kinderdagverblijf aan komt, dat ze daar twee dutjes doet. Wat eigenlijk ook niet zo heel gek is, want we maken haar 2 uur eerder wakker.

Maar mijn werk stopt binnenkort en het kinderdagverblijf trekt morgen haar deuren dicht. Dus vandaag is de laatste keer dat ik haar moet wakker maken om te gaan werken. En als ik dan weer werk gevonden heb, hoop ik dat onze uitslaper wat vroeger uit zichzelf wakker wordt. Misschien zal ik dan op werkdagen ook geen wekker meer nodig hebben.

Wendela

DELEN
Vorig artikelFris
Volgend artikelGezeur
Wendela van Rhee
Ik ben Wendela, 32 lentes jong en moeder van een dreumesmeisje. Ik ben een scheikundige in de farmaceutische industrie die zich op het moment volledig inzet voor het onvoorwaardelijk opvoeden en natuurlijk ouderschap. Wekelijks kun je hier blogs daarover lezen. Op mijn eigen blog schrijf ik over nog veel meer onderwerpen.

1 REACTIE

  1. wij hadden ook een op en top uitslaapster (uit mijn buik en ze heeft dat evident niet van mij). ze sliep gerust tot een uur of tien-half elf door en werd dan es wakker voor een (bij voorkeur niet te snelle) brunch. om rond twee uur weer naar bed te gaan voor een middagdut. en ’s avonds na de eten ook zonder problemen naar bed…

    de crechedagen waren moeilijk voor haar. we hebben gedacht dat school moeilijk zou worden omdat ze kort daarvoor nog lange middagdutten deed en nog uitsliep. niets was minder waar. in rap tempo stond haar biologische klok op zeven uur/ half acht en hield ze het vrolijk een hele dag vol. in het weekend slaapt ze nog wel ietsje langer, maar meer dan een half uur is dat niet meer…

    kortom: koester je ochtenden nog maar even, voor je het weet is het over…. 🙂

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here