Ons kleine meisje heeft het nogal druk de laatste dagen. Ze is veel in de weer met sorteren en dingen ergens in, op of onder stoppen. Daarnaast kan ze sinds een dag ook zelf gaan staan. Zelf weer gaan zitten lukt nog niet en dus moet ik haar iedere vijf minuten wel komen helpen.

Ze begint ook haar favoriete speelgoed te krijgen. Ik had gedacht dat de zachte knuffelbeer haar favoriet zou worden, maar niets is minder waar. Momenteel is het de houten kip waar ze de hele dag mee rond sjouwt.
Het is een kip op een stokje, bedoeld als hamer om blokken mee in een huisje te timmeren. Nu is dat laatste blijkbaar wat hoog gegrepen maar timmeren is leuk. Timmeren op de tafel, op de bank, op de vloer. Op haar eigen hoofd of liever nog op dat van mij. Als ik niet op pas slaat ze een barst in het glas van mijn bril en toen ze laatst zo hard als ze kon tegen het glas van het douchescherm zat te meppen bood ik haar toch ook maar een minder luidruchtig en breuk-gevoelig alternatief.

Die kip, dat is me toch wat. Helemaal woest werd ze toen ik haar belette dat ze haar kiwi er mee tot moes zou slaan. Alles, werkelijk alles doet ze met de kip in haar handje. Ze duwt er blokken mee vooruit, ze gebruikt hem op op te bijten wanneer er weer zo’n akelig tandje dwars zit en ze probeert hem te gebruiken als bestek. Inmiddels weet ze dat ze hem niet mag gebruiken op de hond en dat we hem weg leggen als we gaan eten.

Vanmiddag was er groot verdriet. Ze stond bij de bank en haar kip viel op de grond. Zelf zitten lukt nog niet en de kip moest duidelijk op de bank en niet er onder. Het kleine meisje trekt een trillend pruillipje en begint te snikken. Dikke tranen van verdriet lopen over haar wangen. Dit is niet alleen van het vallen van de kip. Ze heeft honger, is moe of een combinatie van beide. Ik houd haar tegen me aan, geef haar de kip en ze slaat snikkend haar armpjes om mijn nek, de tranen voelen warm en nat.

Even later ligt ze aan de borst, haar wangen nog nat van het huilen. Haar ene handje houdt mijn sjaal vast en het andere omklemt haar favoriete kip. Ik glimlach.
Ze slaakt een diepe zucht en voor ik het weet gaan haar ogen dicht en haar handje open. Het houten speeltje valt met een zachte plof naast me op de bank.
De kippen zijn op stok.

DELEN
Vorig artikelAP met knuffels – DV 10 jaar lezersverhaal
Volgend artikelMoeders helpen moeders – DV 10 jaar lezersverhaal
Marloes Bolmer
Mijn naam is Marloes Bolmer. Geboren in 1987, gelukkig getrouwd en sinds april 2017 mama van een dochtertje. We wonen in het zuiden van het land, in een klein dorpje met veel ruimte om ons heen. In 2015 studeerde ik af als gedragsdeskundige voor paarden. Het ouderschap is het mooiste wat me kon overkomen en daar wil ik dan ook graag alle tijd, liefde en aandacht aan schenken. Ik werk momenteel daarom maar erg weinig. Ook mijn man heeft die wens en daarom houden wij ons veel bezig met consuminderen. Op die manier hoeft hij maar 20 uur per week te werken en hebben we dus veel tijd voor ons gezin. Ik ben graag buiten, zorg met liefde voor onze twee paarden en onze hond en schrijf daarnaast graag over alles wat we meemaken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here