vervolg van Deel 1

Al vrij snel na de geboorte van mijn zoontje wist ik dat ik nog een kindje wilde. Ik wilde een tweede baby om alle goede en verkeerde redenen. Op de eerste plaats was ik overweldigd door de liefde die ik voelde voor mijn zoontje. Dat gevoel wilde ik vermenigvuldigen door nog een kindje te krijgen. Het leek me ook super leuk voor mijn zoontje om een broertje of zusje te krijgen. Voor de grap riep ik ook wel eens dat ik dan in de herkansing kon, vanwege alles wat niet naar mijn zin was gegaan bij de geboorte van mijn zoontje. Eigenlijk was dat geen grap, maar een hele belangrijke reden om mijn eigen identiteit te redden. Het voelde alsof ik had gefaald en dat moest ik herstellen.

Na een aantal maanden raakte ik zwanger en nam mijn voorbereiding voor de herkansing steeds grotere vormen aan. Ik dacht veel na over hoe het zover had kunnen komen dat zowel mijn bevalling als de borstvoeding zo mislukt voelden. Ik had gedacht dat ik goed was voorbereid, maar dat bleek dat toch niet helemaal het geval. Bovendien had ik blind vertrouwd op alle adviezen die mij ter ore kwamen. De beslissingen die tijdens die eerste bevalling werden genomen voelen niet als mijn beslissingen, maar de gevolgen kwamen wel op mijn bordje.

De geboorte van mijn tweede kindje moest anders verlopen. Ik dompelde me onder in onderzoeken, artikelen en wat ik maar kon vinden over het vergroten op de kans op een natuurlijke bevalling na een keizersnede. Ik las alles wat los en vast zat over borstvoeding en Natuurlijk Ouderschap. Tijdens de zwangerschap heb ik een draagconsult en een lactatiekundigconsult gehad, en riep ik de begeleiding van een doula in.
Ik maakte een geboorteplan zo mooi dat het werd besproken in het afdelingsoverleg van de afdeling gynaecologie. En zodra ik merkte dat mijn borsten melk begonnen te produceren ben ik dagelijks gaan kolven, zodat ik in het ziekenhuis niet aangewezen zou zijn op kunstvoeding.
Toen de uitgerekende datum in zicht kwam stond niet alleen mijn vluchttas klaar, maar ook een compleet bevalbad. Ik had alles gedaan om te faciliteren dat mijn lichaam haar werk kon doen.

Ik was zo hoopvol dat ik, toen het moment eenmaal daar was, elke wee omarmde. Ik keek er enorm naar uit om zelf mijn kind te baren. De dienstdoende verpleegkundige in het ziekenhuis vertelde me later dat ze niet eerder iemand met een brede glimlach en de woorden “ik ben Daniëlle en ik kom bevallen” aan de balie hadden gehad. Ik had mezelf volledig opgepept. Ik wist dat ik de beste kansen had als ik vertrouwde op mijn lichaam. Ik wilde de natuur haar gang laten gaan.

Helaas mondde ook deze zwangerschap uit in een keizersnede. Weliswaar zonder voorafgaande medische ingrepen, maar wel vanwege een baby die niet lekker meer in mijn buik zat. Wederom was ik hevig teleurgesteld. Ik zag in gedachten al de rij dominosteentjes omvallen: geen natuurlijke bevalling, geen direct contact met mijn kindje, geen goede start met borstvoeding, traag op gang komende melkproductie, bijvoeding, kolven, achter de feiten aanlopen en uiteindelijk weer die donkere zware deken waarvan het lijkt dat je er met geen mogelijkheid onderuit komt.

Gelukkig kwam ik snel weer terug in de realiteit: de gynaecoloog vertelde dat hij de keizersnede zo ‘gentle’ mogelijk ging maken en dat ik ook mijn golden hour kreeg. Eenmaal op de operatiekamer mocht ik meekijken hoe mijn dochter deels geholpen, deels zelfstandig uit mijn buik kwam en al heel snel op mijn borst mocht liggen. Alleen toen het met mij even niet goed leek te gaan op de operatiekamer heeft ze in de couveuse gelegen, maar verder zijn we van begin af aan samen geweest. Terug op de afdeling mocht ze lekker bij mij bijkomen en heeft ze al snel gedronken. Wat een fijne start!

Uit de bloedtests van mijn dochter bleek een dag later dat haar bloedsuikerspiegel te laag was. Ze moest bijgevoed worden. Ik had een soortgelijk scenario al voorzien, dus had ik mijn gekolfde melk meegenomen naar het ziekenhuis. Helaas ging mijn voorraadje in een razend tempo op. Toch nog kunstvoeding en later zelfs een glucose-infuus. Het circus van borstvoeden, bijvoeden en kolven was weer van start gegaan. Ook de scherpe pijn die ik me kon herinneren van de borstvoedingspoging van mijn zoontje speelde flink op.

Eenmaal gezond en wel thuis bleef het flink doorbikkelen om de achterstand in het borstvoedingssysteem van vraag en aanbod in te halen. Ook bleef de pijn hardnekkig aanwezig. Ik had met mezelf afgesproken dat ik zes weken niets wilde horen over stoppen. Na zo’n drie weken lukte het me om weer volledig borstvoeding te geven en kon ik stoppen met bijvoeden en kolven. Enkele dagen voor het einde van de zes weken verdween de pijn en kwam ik tot rust. Mijn dochter en ik zijn nog altijd onafscheidelijk, ze krijgt nog steeds borstvoeding en ik heb het gevoel dat ik de beste moeder voor haar en voor mijn zoontje ben die ik kan zijn.

De geschiedenis heeft zich herhaald, maar ik heb niet opgegeven. Deze keer niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here