“Slaapt ‘ie al door?”, een vraag die nogal eens aan verse ouders gesteld wordt. Soms een manier om interesse te tonen, soms om een vergelijk te maken en soms een opening voor het geven van (ongewenst) advies.

Vóór onze oudste geboren werd, wist ik weinig van baby’s. Wat ik wist had ik bij elkaar gepuzzeld van wat ik zag bij baby’s in de familie- en kennissenkring. En aangezien het aantal baby’s in die kring op één hand te tellen was in die voor-de-kinderen-tijd van ons, was die kennis summier: baby’s slapen, ze kúnnen uit de borst drinken en na een x aantal weken/maanden slapen ze de hele nacht door en krijg je als ouder je nachtrust terug. Tot die tijd is het zwaar en hard werken ’s nachts.
Ik was als verse moeder, nog een vat vol hormonen, erg bezig met ‘wat is het beste?’. Ik struinde het internet af, op zoek naar info en kwam in een geestelijke spagaat. Oudste dochter sliep toen ze 5 weken was zomaar van 22.00 uur tot een uur of 5. Mijn moederinstinct (en de info op het borstvoedingsforum) riepen dat dit niet goed was. Samenslapen was voor ons nog te spannend, onbekend en dochter lag in een wiegje naast ons bed. In onze omgeving werd verheugd gereageerd op het ‘doorslapen’, toen ik het eens ter sprake bracht. “Wat fijn!” “Wat knap!” “Nou, lekker snel je nachtrust terug zeg!” Het Consultatie Bureau adviseerde haar lekker te laten slapen “…ze is er stevig genoeg voor…”. Met gemengde gevoelens hebben we haar in haar wiegje laten slapen.

Ongeveer rond de achtste maand werd dochter weer wakker ’s nachts voor een voeding of twee. (…of drie of vier of vijf…) Rond die tijd ontdekte ik het D&V forum en kwam erachter dat er een hele wereld met mensen was die lekker met hun kindje in één bed lagen en dat nachtvoedingen normaal zijn. Baby kwam bij ons in bed en ik voedde wanneer zij daar om vroeg. Wel had ik nog heel veel moeite om los te laten dat doorslapen een doel was. Ergens in mijn achterhoofd tóch steeds dat stemmetje: “je verwent haar! het komt zo nooit goed! ze zal nóóit zelf inslapen of doorslapen of in een eigen bed slapen!” Ik was ook nog druk bezig met op de klok kijken en denken ‘alweer?!’ Wat kan je omgeving toch een sterke invloed hebben op je ouderschapsstijl, positief én negatief.

IMG_4305Pas toen onze jongste dochter geboren werd kon ik het echt helemaal loslaten. We bouwden een familie bed en de nieuwe baby sliep vanaf dag één in dat grote bed, samen met de oudste. De klok draaide ik naar de muur. Ik kon het ‘wanneer gaat ze nou doorslapen!?’ laten gaan. Ik genoot nog meer van de nachtvoedingen, nog steeds, heerlijk wegdrijven op de oxytocine. Ik merkte hoeveel energie het me bij dochter één eigenlijk gekost heeft, wat een gedoe, wat een toestand. En waarom eigenlijk? Ik bedoel, zélf slaap ik ook bijna nooit door. Al kan ik in alle eerlijkheid zeggen dat ik nog nooit zo goed geslapen heb als in de eerste levensjaren van mijn dochters.

Alyson