Je komt jezelf zo tegen als moeder. Je mooiste eigenschappen kun je heerlijk in je moederschap kwijt maar ook de kanten die je liever verbloemt, weten je kleintjes juist bloot te leggen.
Voor mij is een confrontatie aangaan niet mijn sterkste kant. Ik houd van rust, gezelligheid en vrede. Een flinke discussie is aan mij niet besteed en ruzie maak ik niet gauw. M’n mening heb ik zeker wel maar de lieve vrede bewaren wint het meestal van m’n gelijk halen. Dit werkt prima in mijn werk, vriendschappen, familie en relatie. Maar zoonlief weet wel te onderzoeken waar mama’s grens ligt. En ik kan niet anders concluderen dan dat dat goed is en ook nodig. Niet leuk maar wel nuttig. Het is goed om me te ontwikkelen en ook hiermee aan de slag te gaan. Want hoewel mijn eerste instinctieve reactie anders is, wil ik mijn zoon leren dat niet alles kan en mag. Dat mama ook gevoelens heeft en soms andere dingen moet of wil doen. Dat geduld heel belangrijk is en het leven stiekem nog steeds best leuk is als je niet altijd (meteen) krijgt wat je wil. Dus ga ik tegen mijn gevoel en gewoontes in: als zoonlief zeurt of iets wil wat niet mag, is mijn eerste reactie om het te negeren, een alternatief te bieden of hem af te leiden. Maar de waarheid is dat dit hem niet altijd helpt of rustiger maakt. Duidelijkheid heeft hij nodig dus doe ik mijn best om meteen concreet te zijn. Zeker vol liefde maar soms iets minder zoet en zacht. Want hoewel ik hem de wereld gun, zal hij in het leven teleurstellingen moeten overwinnen en confrontaties tegenkomen. Ik zal m’n best doen om te laten zien dat negatieve emoties en tegenvallers er mogen zijn en dat we daarna weer samen verder gaan.
Maar nu eerst even lekker samen rennen, lachen en gek doen. Want wat een geluk: de vrede en gezelligheid en rust is er veel vaker dan die paar lastige strijdmomenten op een dag. Zolang de balans zo blijft, overwinnen we samen iedere strijd.

Deborah

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here