“Eh…schat? Volgens mij moet ze poepen.” Manlief kijkt vragend naar me. “Vlug, de luier uit, dan zetten we haar op de wc” zeg ik gauw. Nog steeds met een vragende blik loopt hij naar babydochter, trekt haar luier uit en gaat met haar naar de wc. Even later komen ze allebei de kamer weer inlopen. Hij met een glimlach, zij met een triomfantelijke en opgeluchte blik. “Zie je wel” zeg ik.

Babyzindelijkheidscommunicatie (kort: BZC). Ik had er eerder niet van gehoord, maar tijdens de zwangerschap van ons derde kindje las ik er iets over. “Niets voor mij, teveel gedoe” dacht ik in eerste instantie. Maar hoe meer ik erover las, hoe meer ik er wel wat voor begon te voelen. Toen de eerste drukke weken na de geboorte voorbij waren, besloot ik het te gaan proberen. Wel de light versie weliswaar, dus met luier.

Hoe werkt het? Het idee achter BZC is dat een baby slim genoeg is om aan te geven wanneer hij of zij moet poepen of plassen (en het ook even kan ophouden) en dat de ouder moet leren deze signalen goed te interpreteren. Als je de luier uit-methode hanteert geeft het meer gedoe, maar ben je wel beter in staat precies te zien wanneer baby plast. Poepen is meestal makkelijker vroegtijdig te herkennen. Omdat ik nog twee oudere kinderen fulltime thuis heb en we een aantal verhuizingen achter de rug hebben, heeft onze baby wel een luier aan, maar probeer ik nog steeds zo goed mogelijk te lezen wanneer zij naar de wc wil. Soms heb ik het te laat door en soms zijn we er op tijd bij. Ik vind het bijzonder om te zien hoe opgelucht en blij zij is als we haar goed door hebben. En hoe leuk zij het vindt om op de wc te zitten en naar de wc-rol te wijzen als ze klaar is. Het scheelt ook nog best veel in luiers en luierdoekjes. Na elk slaapje, bij elke luierwisseling, moeilijke blik van dochter of onrustig gedrag ga ik met haar naar de wc. Soms ben ik te laat, soms op tijd en soms heb ik het mis. Maar heb blijft een interessant samenspel en ik zie het als een uitdaging om ‘raak’ te hebben. En gedoe? Dat is het allerminst!

Chabeli20160620

DELEN
Vorig artikelSlaapritueel
Volgend artikelLiever meer ongelukjes dan meer strijd
Ik ben Chabeli, moeder van een zoon en twee dochters. Sinds de geboorte van de jongste ben ik thuisblijfmoeder. De kinderen krijgen thuisonderwijs volgens het Unschoolingprincipe, wat volgens ons het meeste aansluit bij het natuurlijk en onvoorwaardelijk ouderschap. Wij proberen zo natuurlijk mogelijk te leven, zowel in het ouderschap, het leren als in de manier waarop we de wereld en natuur benaderen. Op de Dragen en Voeden blog schrijf ik over allerlei dingen die ons in het dagelijks leven bezig houden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here