Het is bijna Kerstmis. Een feest van liefde, van vrede op aarde, van samen zijn en hoop. Als kind keek ik er altijd naar uit: De lichtjes, de warmte, het Kerstverhaal…
Dit jaar doet de gedachte aan dit feest mij verdriet.

Ondanks veel twijfelen zet ik de kerstboom op, die grote, prachtige kunstboom die ik van mijn moeder kreeg. Voor mij hoeft het niet. Zonder mama, en zonder pa, is Kerst niet echt Kerst.
Voor sommigen is Kerstmis niet langer het feest van samen zijn maar van eenzaamheid. Van missen, van het voelen van verdriet om herinneringen die nooit mogen vervagen, maar dat misschien toch een beetje doen.
Ik haal de takken uit de grote doos en doe mijn best vrolijk te zijn. Mijn man vindt een kerstboom gezellig, onze dochter vindt het vast ook al best een beetje leuk. Ik ben niet alleen, al voelt het soms zo.
Terwijl ik de lichtjes in de boom hang, slik ik mijn tranen weg. Mama, ik mis je zo.
Ik herinner me hoe we samen deze boom versierden. André Rieu speelt op de achtergrond, muziek waar we allebei alleen met Kerst van hielden. Mijn moeder die de lichtjes in de boom hing omdat ik daar nooit het geduld voor had. Hoe we samen thee dronken, de huiskamer vol dozen en vloeipapier, en de hond in zijn mand.

Mijn dochter trekt aan mijn broekspijp en ik kijk omlaag. Haar grote, blauwe ogen kijken vol verwondering naar de boom. Ik til haar op en smelt van haar lach. Kerstmis vier je samen. Wij zijn samen. Mijn man, mijn dochter en ik.
Ik doe extra mijn best op de lampjes, hang de ballen in de boom en word blij van de blikken van mijn man. Hij begrijpt me en waardeert dat ik ondanks mijn verdriet toch mijn best doe er iets moois van te maken. Voor hem en voor ons kleine meisje.
We maken nieuwe herinneringen met deze oude boom. Een kruipende baby, een andere tijd. We vieren het feest van de geboorte van een Kind, het feest van liefde en vrede.

Als het donker wordt voedt ik de kleine meid in slaap in het licht van de kerstboom. Kerst zal nooit meer hetzelfde zijn. Vanwege het gemis maar ook door het nieuwe leven wat we mochten verwelkomen in ons huis. Ik hoop dat we deze boom nog vaak samen mogen zetten. Misschien wordt dat wel onze traditie: met ons hele gezin samen die prachtige boom opzetten die zoveel herinneringen vasthoudt. Oude, maar ook nieuwe. Over liefde, verdriet, geboorte en samen zijn.

Vrolijk kerstfeest.

DELEN
Vorig artikelMooiste dag
Volgend artikelBeetje makkelijk
Marloes Bolmer
Mijn naam is Marloes Bolmer. Geboren in 1987, gelukkig getrouwd en sinds april 2017 mama van een dochtertje. We wonen in het zuiden van het land, in een klein dorpje met veel ruimte om ons heen. In 2015 studeerde ik af als gedragsdeskundige voor paarden. Het ouderschap is het mooiste wat me kon overkomen en daar wil ik dan ook graag alle tijd, liefde en aandacht aan schenken. Ik werk momenteel daarom maar erg weinig. Ook mijn man heeft die wens en daarom houden wij ons veel bezig met consuminderen. Op die manier hoeft hij maar 20 uur per week te werken en hebben we dus veel tijd voor ons gezin. Ik ben graag buiten, zorg met liefde voor onze twee paarden en onze hond en schrijf daarnaast graag over alles wat we meemaken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here