Vlak nadat ze wakker was geworden, zijn dochterlief en ik naar haar eerste muziek-op-schootles gegaan. Ze leek het echt helemaal naar haar zin te hebben tussen de dreumesen en met alle muziek. Maar na die drie kwartier merkte ik dat het toch ook wel erg intensief was geweest.

Eenmaal thuis besloot ik daarom dat we de boodschappen te voet zouden gaan halen, met haar in de draagzak. Eerst sloot ze zich een beetje af, en zat ze een beetje stil in de zak. Maar na enige tijd kwam ze weer tot leven en strekte ze haar armpje uit: ‘Die!’ Dan wil ze een boom aanraken. Of een lantaarnpaal. Of, wat ze helemaal geweldig vindt, een hekwerk (want die kan ze vastgrijpen en rek- en strekoefeningen mee doen).

Vorig jaar rond deze tijd ging ik met zwangerschapsverlof. Ik had de laatst mogelijke datum gekozen en al mijn ouderschapsverlof vast gereserveerd, want ik wou me de rest van het schooljaar kunnen focussen op mijn baby. Superlang, vond iedereen.

Wat ik toen niet wist, was dat ik niet meer terug zou komen. Vlak voor de zomervakantie hakte ik de knoop door en besloot ik thuisblijfmoeder te worden. Acht maanden vond ik uiteindelijk helemaal niet superlang. Dochterlief was nog hartstikke klein en bijzonder goed gehecht aan mij als primaire verzorger (wie ook een plakbaby heeft, weet wat ik bedoel). Ik voorzag een boel gestress en gehuil als ik alles zou willen gaan combineren. En ik had het geluk dat het financieel met wat aanpassingen wel te doen was.

Ik vond het interessant om te zien hoe mensen reageerden op mijn keuze om voltijds voor de baby te blijven zorgen. En hoe ik zelf erop reageer. Ik ben geneigd om me te haasten te zeggen dat ik het razend druk heb. Dat is overigens ook zo. Ik wilde hierboven daarom ook noteren dat ik al een keer bijna een burn-out heb gehad, om aan te geven dat ik heus niet lui ben.

Maar ik verzet me ook tegen het idee dat ik alleen thuisblijfmoeder mag zijn als ik het druk heb. Waarom zou dat moeten? Mijn schoonvader, een zen-leraar, merkte op dat mensen (onbewust) bang zijn voor de confrontatie met zichzelf als ze niet druk zijn. Misschien is dat wel waar.

Op de terugweg loop ik met volle boodschappentassen richting een basisschool. Terwijl ouders gehaast hun kinderen richting de auto of fiets dirigeren, lopen wij van boom naar boom. Ik hoop maar dat ze niet vinden dat ik lui ben …

Marianne

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here