Regelmatig vraag ik me af wat er thuis zich allemaal afspeelt bij de kinderen die in de klas nogal bewerkelijk zijn. Ik wil zo graag dat kinderen bij conflicten en problemen op zoek gaan naar oplossingen in plaats van naar de schuldige. Dat ze niet aangesproken wensen te worden, want ‘hij/zij deed het ook.’ Dat ze voortdurend jouw goedkeuring nodig hebben bij alles wat ze doen. Vroeger gingen de juffen van groep 1/2 op huisbezoek. Nu hebben ze met alle administratie en overlegmomenten daar geen tijd meer voor. Daar is echter een oplossing voor gevonden en die heet de camping. Wellicht vraagt u zich wel eens af waarom zo veel onderwijsmensen kamperen. Dat is om getuige te zijn van de huidige stand van de opvoeding.

Wij hebben twee honden. Onze buurman op de camping ook, dus dat schept een band. We hadden het over honden opvoeding en buur raakte op dreef. “Eerst kom ik, dan mijn vrouw, dan de honden, en dan de kinderen.” Toen hij de verschrikte gezichten van mijn vrouw en mij zag, nuanceerde hij zijn woorden wat. Maar dat zijn ontboezeming enigszins op waarheid berustte, bleek uit het feit dat hij zijn dochtertjes blootstelde aan de ene vreemde regel na de andere. Regels zijn regels, ze moeten er zijn . En hoe meer regels, hoe beter de opvoeding. En als een regel overtreden wordt, volgt er een reprimande in de vorm van een preek. Een preek die de kinderen hebben uit te zitten. Geen ge-jamaar. Regels zijn regels, en omdat je vader die heeft bedacht, heb je je er aan te houden. Dat doen de honden ook, dus waarom jullie dan niet. Je zou eens een voorbeeld moeten nemen aan de honden. Krijgen die weleens straf? Bijna niet hè? Dat komt omdat ze luisteren.

Als er erg veel kinderen in je klas zitten die bloot worden gesteld aan dit soort, of vergelijkbare opvoedmethoden, is het vaak erg moeilijk om je eigen principes hoog te houden. Voor je het weet ga je zelf lopen dreigen, straffen, sarcasme toepassen, kortom alle dingen die je als het goed is, niet op je opleiding hebt geleerd.Dat gebeurt vanzelf, met een klas van 30, alle administratie en overlegmomenten. Waar gehakt wordt, vallen spaanders. Het is wel belangrijk, dat je erkent dat je interventie niet werkte. En dat je het liever anders wil. En soms moet je mee.

Ik kom in mijn nieuwe groep waarschijnlijk niet uit onder het fenomeen beloningsplaatje. Ze zijn ermee opgegroeid in groep 3. Alle collega’s doen het. Dan moet ik maar met de stroom mee roeien, en denken: het gaat er niet om dat ik het doe, maar hoe ik het doe.

Bart

2 REACTIES

  1. Beste Bart, een beloningsplaatje, bespottelijk. Je hoeft niet mee te doen alleen omdat alle collega’s het doen. Het is jouw lokaal, jouw klas, jouw regels. Elke leerkracht doet het anders en dat snappen kinderen (en collega’s) prima. Zet ‘m op!

  2. Gelukkig gaat mijn oudste naar een basisschool waarbij de docent van groep 1/2 nog wel op huisbezoek gaat, zelfs 2 keer, 1 keer om een uitnodiging voor de eerste schooldag te brengen en 1 keer na een paar maanden. Een school waar empathisch wordt gereageerd en kleuters nog echt kleuters mogen zijn, waarbij nog heel veel (buiten) wordt gespeeld. Een gewone, reguliere basisschool. Hier is het zo gek nog niet, en daar zijn we heel dankbaar voor en blij dat het nog zo gaat. Mijn kind bloeit er op, leert en ontwikkelt. Waar een school voor bedoeld is.

Laat een reactie achter op Anne Hofstede Annuleer reactie

Please enter your comment!
Please enter your name here