Kennen jullie dat woordje nog? En de lading die het gaf? Voor mij was het vanaf dat  ik een jaar of 7 tot 11 was een magisch woordje waarmee je mij van alles en nog wat kon laten doen. Als iemand zei dat ik iets niet durfde, en ik beweerde van wel, dan hoefde die ander alleen nog ‘bluf’ te zeggen en ik deed het. Of het nou van de hoge duikplank afspringen was, of een hond aaien. In mijn herinnering zijn het altijd onschuldige dingen geweest.

Mijn man heeft ook zoiets. Samen met een vriend van hem, die hij al heel van kind af aan kent. Als vriend iets doet, dan moet man het ook doen. Of andersom. Het gebeurde zo geregeld dat tijdens cosplay weekenden die twee stonden te zwaard vechten of iets anders ‘mannelijks’ deden. Want, was hun redenatie, het moet vooral mannelijk zijn! En dan roepen ze vaak in koor:  Als hij het kan, kan ik het ook! Heerlijk om deze onnozelheid zo nu en dan bij hen te kunnen aanschouwen. Vooral gezien ze in groepen vaker optreden als de verantwoordelijke van het stel.

Nu kijk ik naar mijn kleine dame die buiten in ons straatje speelt. Een van haar buurjongetjes is twee maandjes ouder en ze IMAG1245kunnen zich heerlijk aan elkaar optrekken. Hoewel hij gewend is dat hij af en toe op zijn beurt moet wachten met nog twee grotere broers, snapt mijn dame dat nog niet altijd heel goed.  Maar wat haar net wat oudere buurjongen doet, wil zij ook. En andersom. Loopt hij met het kinderwinkelwagentje rond, dan wil zij dat ook. Als zij vandaag vindt dat de voetbal niet in dat wagentje mag, vindt hij dat morgen ook. Als hij bij alle buren die de deur open hebben staan, naar binnenloopt, doet zij dat ook. Als ik hem een handje geef, wil zij ook een handje. Als ik haar een snackje geef, wil hij ook een snackje.
IMAG1247Als die twee buiten spelen, zijn zij elkaars bluf. En ik vraag me weleens af hoe dat zal zijn als zij elkaar nog kennen als ze volwassen zijn. Troeven ze elkaar dan ook nog steeds af? Ach, zolang ze maar plezier samen hebben. Dan kan ik tegen die tijd vast aanschouwen hoe mijn man en vriend en ondertussen ook dochter en buurjongen heerlijk verzeild raken in hun onnozelheden. Ik geniet er nu al van.

Wendela

DELEN
Vorig artikelSchaken
Volgend artikelBlauw!
Wendela van Rhee
Ik ben Wendela, 32 lentes jong en moeder van een dreumesmeisje. Ik ben een scheikundige in de farmaceutische industrie die zich op het moment volledig inzet voor het onvoorwaardelijk opvoeden en natuurlijk ouderschap. Wekelijks kun je hier blogs daarover lezen. Op mijn eigen blog schrijf ik over nog veel meer onderwerpen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here