Vroeg of laat krijg je commentaar. Dat je je baby niet ‘op elke kik’ zou moeten oppakken, dat je aan jezelf moet denken, dat je baby alleen zou moeten leren slapen. Het komt allemaal op hetzelfde neer: ‘toegeven’ aan wat de baby van je vraagt zou slecht zijn voor je kind, of slecht voor jou. De adviezen zijn vaak goedbedoeld, niet altijd maar vaak wel. De vervelende effecten zijn er niet minder om.

Regelmatig zie ik vragen voorbij komen van moeders, van hun stuk gebracht door adviezen, bang dat ze hun kind inderdaad ‘afhankelijk maken’ door te dragen, slaapproblemen creëren door hun baby in slaap te voeden, egocentrisme stimuleren door te reageren op hun kind. Er is geen probleem, zij zijn zelf tevreden en de baby ook, maar de angst heeft toegeslagen. Wat werkt wordt soms helaas ingeruild voor wat ‘hoort’. Met aanhalingstekens, want wie bepaalt wat hoort? Je kan vanuit cultuur kijken, wat vindt ‘men’ van baby’s, van slaap, van huilen en troosten. Je kan ook kijken naar ‘de baby’, wat is er bekend over het babylijf, de hersenen; wat is er vanuit wetenschappelijk onderzoek bekend over hechting en het effect van opvoedkeuzes?

Dat laatste heb ik afgelopen tijd gedaan. Mij treft de helderheid waarmee de verschillende disciplines pleiten voor ‘responsieve zorg’ (cue-based care). De wetenschap zegt niet alles, maar wel veel. Vooral als je naar het hele plaatje kijkt. Baby’s hebben behoefte aan nabijheid, positieve interacties, en vooral hebben zij behoefte aan reactie op het moment dat zij aangeven iemand nodig te hebben. Antwoord op hun vraag om eten/contact/troost/[…]. Het is belangrijk voor de relatie die zij opbouwen met hun ouders, voor de hechting, voor de hersenontwikkeling.

vakantie 2013 108 (2)1Als dit dan zo overduidelijk is en het bewijs zo overweldigend, hoe komt het dan dat die bakerpraatjes over verwennen in stand blijven? Dat de angst blijft dat ‘het’ mis zal gaan als je reageert op je baby, haar bij je draagt, haar niet alleen huilend in slaap laat vallen? Ik heb het me vaak afgevraagd. Mijn persoonlijke conclusie hierover is tweeledig. Ten eerste zit het idee diep dat er gesleuteld hoort te worden aan een baby. De baby is niet goed van zichzelf, maar moet aangepast worden aan de verwachtingen rondom bijvoorbeeld alleen slapen en spelen. Dit maakt het vreselijk lastig om er op te vertrouwen dat een baby om je vraagt omdat zij het nodig heeft, niet om wat voor andere manipulatieve reden dan ook. Slaapt je baby nog niet door? (let op de formulering ‘nog niet’) Dan komt al snel het gevoel boven dat je daar iets aan moet dóen. Vertrouwen dat je kind doorslaapt op het moment dat zij daar klaar voor is, is niet vanzelfsprekend in onze versleutelmaatschappij.

Mijn tweede conclusie is dat ‘alleen’ en ‘zelfstandig’, ‘los van de ander’ enorm wordt overgewaardeerd. Volgens mij is niemand in de wereld werkelijk los van de ander, op een enkele zelfvoorzienende kluizenaar na misschien. Juist goede relaties opbouwen met anderen is de kern van geluk. En tóch denken we vaak dat we een kind helpen door het te ‘oefenen’ in alleen zijn.

Zelfs ouders zijn niet geholpen door adviezen om minder naar hun kind te luisteren*. Je zou zeggen dat door je kind wat minder te geven er wat meer voor jezelf overblijft. Maar je bent geen concurrent van je kind, je bent samen een gezin, familie, een eenheid. Er wordt wel eens gezegd: een blije ouder, een blije baby. Het blijkt andersom te werken: een blije baby, een blije ouder. Een goede band met je kind, en ja, responsieve zorg, levert blije ouders op. Laten we de verwenangst achter ons laten, responsief ouderschap = blij ouderschap!

Linda Rikkers

*Ashton-James C, Kushlev K, Dunn EW.  Parents reap what they sow: Child-centrism and parental well-being.  Social Psychology and Personality Science (in press), via www.evolutionaryparenting.com

 

DELEN
Vorig artikelThuiskomen
Volgend artikelKlerenzooi

7 REACTIES

  1. Mooi en treffend geschreven…je verwoord voor mij wat ik zo lastig uit te leggen vind, omdat het op gevoel vanzelf gaat 🙂

  2. Precies zoals ik het ook ervaar.
    Onzeker worden door kritiek van anderen.
    Fijn om dit stuk te lezen.

  3. Wij hebben voor de geboorte van ons zoontje ons enigzins verdiept in dunstan baby-language. Hierdoor konden we eigenlijk altijd aan de klank van zijn huiltje horen wat er aan de hand was. Ontzettend handig en op die manier konden we ook direct in zijn behoeftes voorzien. Dit heeft er weer toe geleid dat ons zoontje eigenlijk bijna nooit huilt. Hij is heel tevreden en huilt alleen als er echt iets aan de hand is.

    En dan alsnog krijg je te horen “laat maar even huilen”. Gek word ik er af en toe van!!

  4. Goed geschreven. Ik raak vaak zo onzeker door de ongevraagde “goedbedoelde” adviezen van anderen. Terwijl mijn gevoel steeds aangeeft van ” kijk naar je kindje, zij geeft zelf wel aan wat ze nodig heeft” en achteraf heb ik ook altijd gelijk. Het voelt ook zo niet natuurlijk mijn kindje in een andere ruimte dan waar ik slaap!

    En idd fijn om dit stuk te lezen!!

  5. Mooi idd. Maar wat als je het zelf slecht trekt? Ik trek me niets aan van wat anderen vinden over t slaapgedrag van mijn kind. Maar ik vind t zelf wel vreselijk zwaar dat hij 4x per nacht wakker wordt en in slaap gesust of gevoed moet worden. Hij slaapt vanaf een uur of 23 tussen ons in. Prima. Maar hij wordt ook dan veel wakker en is soms wel 1.5 uur aan het draaien waardoor wij vreselijk slecht slapen. In hoeverre ga je dan mee met je kindje? Ik vind dat echt een constante interne strijd.

  6. Hoi Linda, zeker een mooi stuk schrijf je! Onderin vermeld je de bron die je gebruikt hebt. Weet je of deze informatie of iets soortgelijks ook in het Nederlands verschenen is? Ik zou er graag meer over lezen! Alvast bedankt, groetjes Rianne.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here