Nou, ze is er hoor! We hebben er een prachtige dochter bij. Grote broer S is hartstikke trots (“Nu heb ik éindelijk ook een zusje!”), al is het natuurlijk ook echt wel even wennen voor hem, zo’n baby in huis. De bevalling was weer een mooie en interessante ervaring. Nu is een bevalling denk ik per definitie leerzaam; een situatie waarin je heel diep moet gaan, en je jezelf en je partner goed leert kennen.

Wat me van mijn eerste bevalling vooral is bijgebleven, is dat het gevoel dat je keuzes gerespecteerd worden Heel Erg Belangrijk is. Het verliep destijds verder allemaal bij lange na niet vlekkeloos, maar omdat er tot aan het einde toe steeds met mij is overlegd heb ik er toch geen vervelende herinnering aan overgehouden. Voor deze tweede bevalling had ik ook weer een duidelijk wensenlijstje opgesteld. Vanwege fiks bloedverlies na de vorige bevalling was nu van begin af aan duidelijk dat ik weer in het ziekenhuis ging bevallen, maar ik wilde wel graag zoveel mogelijk uit het medische circuit blijven, zodat we zoveel mogelijk zelf konden beslissen. Na heel wat overleg werd uiteindelijk besloten dat het eerste gedeelte van de bevalling gewoon thuis plaats kon vinden onder begeleiding van de verloskundige, en ik zodra het echt begonnen was naar het ziekenhuis zou verkassen en overgedragen zou worden aan het gynaecologisch team.

De bevalling begon, net als vorige k20160222 2eer, met het spontaan breken van mijn vliezen. Bring it on, ik was er klaar voor! Maar waar vorige keer ook direct de weeën op gang kwamen, gebeurde er nu niks. Helemaal niks. De hele volgende dag gebeurde er ook… niks. Na 24 uur niksen werd ik overgedragen aan het ziekenhuis, ik was nu dus echt officieel ‘medisch’. Daar sta je dan met al je voorbereiding. Maar goed, mits alle controles goed bleven hadden we nog 48 uur de tijd tot er overgegaan zou worden tot inleiding. Klinkt eenvoudig, niet?

De praktijk was anders. De 24 uur daarop heb ik verschillende keren moeten praten als Brugman om inleiding af te wenden. Voor ons was heel duidelijk: zo lang er geen medische noodzaak is, de baby het goed doet, er geen tekenen zijn van infectie etc., willen we die 48 uur nog afwachten. Uit mijn bevalplan sprak ook duidelijk dat ik zo min mogelijk ingrepen wilde. Toch werd elke gelegenheid aangegrepen om ons toch maar aan te zetten tot inleiding. Natuurlijk, iedereen heeft hetzelfde einddoel: een gezonde baby met een gezonde moeder. Maar er werd wel keer op keer zonder duidelijke aanleiding of onderbouwing aangedrongen op een medische interventie, met al zijn bijbehorende risico’s.

Ondertussen was het enige dat ik wilde naar huis gaan, zodat mijn inmiddels heel voorzichtig op gang gekomen weeën misschien door konden zetten, en de bevalling alsnog spontaan op gang kon komen. 48 uur nadat mijn vliezen gebroken waren werden de weeën alsnog serieus, en 8 uur later werd onze dochter geboren. Zonder ingrijpen van buitenaf.

Wat ik van deze bevalling, en het traject er naartoe, vooral heb geleerd is dat je sterk in je schoenen moet staan om je eigen keuzes en grenzen te kunnen bewaken. En dat, op een moment waarop je je tegelijkertijd eigenlijk ook van je meest kwetsbare kant moet laten zien, en je je letterlijk en figuurlijk open moet kunnen en durven stellen voor wat er ook maar komen gaat. Sterk zijn en zacht blijven, geen gemakkelijke combinatie!

Voor mij als psycholoog en coach was het interessant om te ervaren dat het best wel een uitdaging kan zijn om vast te houden aan wat je belangrijk vindt. Om uitspraken die – bedoeld of onbedoeld – mijn vertrouwen in mijn eigen lichaam dreigden te ondermijnen, naast me neer te kunnen leggen. Om voorbij het medische gedoe te kunnen kijken, richting een spontane bevalling zonder ingrepen. Ik ben blij dat ik goed op de hoogte was, voet bij stuk gehouden heb, en dat mijn partner in dit proces achter me stond.

In geen enkele 20160222 1van de gesprekken met de medische staf is de mogelijkheid dat de bevalling alsnog vanzelf zou doorzetten ook maar ter sprake gekomen; men ging er al helemaal vanuit dat inleiding uiteindelijk toch moest plaatsvinden, en droeg dat ook op ons over. Het is jammer dat de enorme kracht van je eigen gedachten en overtuigingen in dit proces compleet over het hoofd gezien wordt, zodra je de drempel van het ziekenhuis overstapt, zo lijkt het wel. Bevallen is immers voor een groot deel een psychologisch proces, en gedachten zijn veiliger én goedkoper dan medische procedures.

Iedereen zal het erover eens zijn dat in Nederland de zwangerschap en de bevalling nog relatief weinig gemedicaliseerd zijn, vergeleken met andere ontwikkelde landen. Als vrouw heb je in ons land gelukkig nog veel mogelijkheden om zelf de regie te blijven voeren over wat toch één van de belangrijkste gebeurtenissen in je leven is. Maar wat is dit ook belangrijk, want het is niet het feitelijke verloop van de bevalling dat bepalend is voor de beleving ervan, maar de mate waarin men zelf controle kon uitoefenen over wat er gebeurde. Het is dus belangrijk om jezelf en je partner goed te informeren, zodat je vol vertrouwen kan (mee)beslissen, maar het ook los kan laten als de tijd daarvoor rijp is. Zodat je sterk kan zijn én zacht kan blijven.

Nina

DELEN
Vorig artikelWaarom dan?
Volgend artikelOnvoorwaardelijk geven
Nina Bien
Ik ben Nina, moeder van een peuterzoon. Ik ben biologisch psycholoog, gepromoveerd in de cognitieve neurowetenschappen. Ik werk als universitair onderzoeker en docent, en ik ben paardencoach in opleiding. Mijn blogs gaan over de dagelijkse praktijk van het ouderschap, gelinkt aan psychologie en neurowetenschappen.

2 REACTIES

  1. dit is voor mij erg herkenbaar. als je je eigen wensen helder hebt en deze duidelijk kunt verwoorden, dan lukt het je wel. maar welke zwangere staat zo sterk in haar schoenen? het lukte jou en het lukte mij.
    jij bent psych en coach en ik ben een redelijk assertieve dokter, dus tja… ons lukte het. wij hebben van onze medisch geïndiceerde bevalling toch nog een redelijk natuurlijke bevalling kunnen maken (ik heb mezelf en kind een vacuumextractie en een knip bespaard), maar ik vrees dat dat velen niet lukt…

  2. Jammer dat onze gezondheidszorg zo weinig vertrouwen heeft in de natuur. Ik ben nu voor het eerst zwanger, en hoop ook op een zo natuurlijk mogelijke bevalling. Ik denk dat het delen van dit soort verhalen heel belangrijk is, op die manier kunnen anderen zich beter voorbereiden op de bevalling. Bedankt voor je inspirerende verhaal.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here