Elk jaar kijk ik terug op het voorgaande jaar. Vorige maand was het inmiddels alweer 7 jaar geleden dat ik voor het eerst moeder werd door de geboorte van mijn oudste zoon. Een jongen die, zo leek, al vanaf zijn geboorte haast had. Hij werd 2 weken voor de uitgerekende datum geboren en is in een paar uur ter wereld gekomen. Een paar uur na zijn geboorte keek hij ons al indringend aan.

Afgelopen maand was het drie jaar geleden dat zoon eindelijk naar school mocht. Daar had hij al naar uitgekeken sinds hij 2,5 jaar was. We hadden zorgvuldig een leuke Montessorischool uitgekozen. Toen zijn eerst echte schooldag aanbrak, barstte hij echter in tranen uit. “Nu MOET ik elke dag!” jammerde hij. Het bleek een voorbode van wat ons de jaren erna te wachten stond. De eerste schoolweken leek zoon zich goed aan te passen en te genieten van alle nieuwe indrukken en interacties. Maar al gauw bleek hij ongelukkig te worden van school. Na psychologisch onderzoek bleek hij (zeer) hoogbegaafd. In de zomer na zijn eerste schooljaar zijn we overgestapt naar een school met kennis van en ervaring met hoogbegaafdheid. Hopelijk zou zoon hier wel kunnen aarden. Na een jaar aanrommelen in groep 2 en 3 maakte zoon de (interne) overstap naar het fulltime hb-onderwijs. Ineens was hij omringd door gelijkgestemden en begon het onderwerp ‘hoogbegaafdheid’ bij hem te leven. “Ben jij ook hoogbegaafd?” riep hij al rennend over het schoolplein naar oud-klasgenoten, terwijl ik er een beetje beschaamd achteraan hobbelde.
Dat schooljaar bleef het onderwerp ‘hoogbegaafdheid’ een belangrijke rol in ons gezin spelen door de (vervroegde) instroom van zijn zusje op school, de vele gesprekken met de leerkrachten en de vele frustraties en depressieve periodes van zoon.

Hoe anders is ons leven nu. Nu blik ik terug op een half jaar vol rust, ondanks de nieuwe baby in ons gezin. Een periode waarin er rust en stabiliteit in ons gezin heerst. De kinderen gaan namelijk niet meer naar school, maar krijgen thuisonderwijs. Na 2,5 jaar aanrommelen en ongelukkige kinderen was voor ons de maat vol. De rek was eruit. En ineens speelt het onderwerp ‘hoogbegaafdheid’ geen betekenisvolle rol meer in ons gezin. We zijn wie we zijn en hier is alle ruimte voor. Zoon rent nooit meer over straat vragend aan voorbijgangers of zij ook “hoogbegaafd” zijn. Nu school buiten beeld is, zijn we allemaal maar ‘gewoon’!

Chabeli

DELEN
Vorig artikelUittip: Daar komen de dieren – Ageeth de Haan
Volgend artikelZacht
Ik ben Chabeli, moeder van een zoon en twee dochters. Sinds de geboorte van de jongste ben ik thuisblijfmoeder. De kinderen krijgen thuisonderwijs volgens het Unschoolingprincipe, wat volgens ons het meeste aansluit bij het natuurlijk en onvoorwaardelijk ouderschap. Wij proberen zo natuurlijk mogelijk te leven, zowel in het ouderschap, het leren als in de manier waarop we de wereld en natuur benaderen. Op de Dragen en Voeden blog schrijf ik over allerlei dingen die ons in het dagelijks leven bezig houden.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here