“Is-ie een beetje makkelijk?”

Zucht.

Is het heel erg van me als ik dit al net zo’n dooddoener vindt als: “slaapt-ie al door?” of “op hoeveel voedingen zit-ie nu?”

Ik kan me vergapen aan verhalen van moeders wiens baby’s heerlijk in een wiegje liggen te slapen totdat het ‘tijd’ is voor de volgende voeding.

Of moeders die heerlijk met hun oudere kinderen kunnen spelen en boekjes lezen terwijl de kleinste spruit heerlijk ligt te tukken in het hangmatje.

Vanaf dag 1 was ons lieve derde kind aanwezig in ons gezin.
Behoorlijk aanwezig.

Van tevoren had ik al bedacht dat ik mijn baby zo veel mogelijk wilde dragen, want hier had ik bij onze tweede hele goede ervaringen mee gehad.
Bij de eerste weet ik nog goed dat ik het allemaal maar gedoe vond. Ik had een rekbare doek te leen gekregen van iemand, maar bij het bekijken van de knoop-uitleg stond het zweet me al tussen de billen. Wat een gedoe, dacht ik.

Omdat we destijds in een bovenwoning woonden en daardoor eigenlijk geen kinderwagen wilden aanschaffen, koos ik toen voor het ‘makkelijke dragen’.
Ik kocht een sling die je rapapaaa ook nog heel handig kon gebruiken als warmhouder voor in de autostoel.
Kindlief vond het allemaal wel prima.

Bij de tweede durfde ik wel wat meer uitdagingen aan te gaan en heb toen, jawel, een rekbare doek aangeschaft en ook nog gebruikt! Weliswaar in het begin nog niet heel veel maar vanaf dat hij anderhalf jaar was ben ik meer en meer gaan experimenteren.
Al snel waagde ik mij aan het ‘echte’ werk; een geweven doek. Ideaal! Waarom was ik hier toch zo bang voor geweest?!

De wens voor een derde was er al heel lang en ik had inmiddels al een aantal mooie doeken bij elkaar verzameld.
Ik had me voorgenomen om baby 3 zoveel mogelijk in de doek te dragen. Wat heerlijk zou dat zijn voor ons beiden!

Net zoals het was; baby 3 was geen slaper overdag.
Althans, niet in z’n prachtige hangmat-wieg van bio katoen met zacht biologisch schapenwollen matrasje en niet in de co-sleeper op z’n begrenzende lamsvacht.
In de draagdoek was het standaard eerst flink huilen en ik moest het ook niet wagen om niet constant in beweging te zijn. Het liefst wilde baby 3 dat ik zo hopserig mogelijk wandelde en dan eigenlijk ook het liefst in de buitenlucht.

Maar enfin, hij sliep uiteindelijk!

Dan de voedingen.. Borstvoeding is voor mij een tweede natuur, diegenen die mij goed kennen (nou ja, eigenlijk iedereen die mijn naam kent omdat ik niks anders doe dan borstvoedings-normaliserende spam posten) weten dat ik een grote voorstander ben van borstvoeding.
Hiermee dus eigenlijk niks aan de hand. Hoewel.. Babylief dronk ontzettend vaak.
Heerlijk voor de productie en nog heerlijker tegen de stuwing, maar niet altijd even fijn voor de andere 2 kinderen in het gezin. Na een paar weken had ik toch wel het gevoel dat we allemaal gesetteld moesten zijn op ons nieuwe plekje binnen het gezin..

Helaas toch niet helemaal waar. Soms raakte ik erg gefrustreerd van het feit dat ik, voor mijn gevoel, de anderen te kort deed.

Op een middag moest de oudste naar de tandarts en het was de eerste keer dat ik met alle drie de kinderen mee moest. Het was een redelijk lange behandeling en ook de eerste keer voor m’n dochter, afgezien van de normale controles.
Na 2 minuten begon kind 2 zich al te vervelen (who can blame him) en ook bijna direct begon baby 3 flink te krijsen. Dochterlief wilde uiteraard ook haar mama, dus op een gegeven moment zat ik daar, half ontbloot, een baby aan m’n borst, een verveeld kind naast me op de stoel die ik probeerde te helpen met een spelletje om zich te vermaken en mijn andere hand (had ik er nog en over dan??) werd flink blauw geknepen door de oudste in de tandartsstoel..
En dát is precies hoe ik me af en toe (lees: meestal) voel. Als een moeder die een inktvis moet zijn…

Nu een jaar later is onze kleine baby eigenlijk geen baby meer, maar een echte dreumes. Een heerlijk kind die alles wil ontdekken in de wereld om hem heen. En zijn broer en zus zijn de liefsten voor hem.
Nog steeds is mama zijn favoriete plekje en zo wil ik het ook. We zijn dragers. We zijn voeders. Zo zijn we geschapen.

Wil je een eerlijk antwoord op de vraag?

Nee.

Mijn baby is niet ‘makkelijk’. Tenminste, niet volgens de maatstaven van onze maatschappij.
Moet dat dan?

1 REACTIE

  1. Geweldig dit verhaal! Precies hoe ik me vaak voel, een inktvis temidden van het gekrijs en gehuil. En dan heb ik er nog maar 2 🙂

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here