Bij elke confrontatie tussen mijn zoon en mij, heb ik een keuze. Zijn gedrag haalt vaak zoveel in mij naar boven: gevoelens, gedachten, stress. Gevoelens van onmacht, gedachten over hoe hij zich zal ontwikkelen ‘als dit zo doorgaat’. Stress omdat ik andere plannen had. Ik kan dan kiezen of ik boos reageer of de tijd neem en realistisch reageer. Want het gedrag van mijn kleine vent is niet persoonlijk. Hij probeert mij geen naar gevoel te geven; dat doen mijn eigen gedachten. Alles wat hij doet is Kind Zijn.
Als hij ruw aan mijn vest trekt, kan ik geïrriteerd reageren omdat ik er niet aan moet denken dat hij ooit een agressieve tiener wordt en ik net met koken was begonnen en geen tijd over heb omdat ik over een uur moet werken. Gelukkig heeft mijn zoontje geluk: zijn moeder houdt niet van ruzie in huis en leert steeds meer dat het ook anders kan. Ik kan namelijk ook even rustig ademhalen en het samen oplossen. Ik kan rustig uitleggen dat mama’s kleren niet om aan te trekken zijn. Ik kan hem laten helpen met koken en morgen eerder starten met koken. Ik kan hem laten zien hoe leuk het is om de wortels uit de zak te trekken.
Ik had boos kunnen worden en straf kunnen geven. Ik had kunnen dreigen en schreeuwen. Maar dat deed ik niet. Dat hoefde niet.
Ik neem liever de tijd om in harmonie samen te leven en samen te leren. Ik leer hem aan dat er grenzen zijn. Ik doe ze voor en neem aan dat hij me volgt. Want ook hij wil die gezelligheid in huis. En hij weet dat ik het beste met hem voor heb. Het kost me vaak veel tijd, energie en creativiteit. Maar het brengt vrede en gezelligheid. Het kost me veel zelfbeheersing en nog meer relativeringsvermogen. Maar het brengt hem een goed voorbeeld en ik hoop dat het hem de veiligheid zal geven om vragen te stellen en emoties te tonen.

 
Lieve zoon, ik zorg voor jou. Als het onveilig is, zal ik je beschermen, ook al begrijp je het nog niet. Als het kan, zal ik de tijd nemen en samen zoeken naar een leuke oplossing. Ik trek je bij vuur vandaan maar loop er dan rustig hand in hand samen bij weg.

Deborah

DELEN
Vorig artikelWaarom luierloos
Volgend artikelBaby-uitzet: Hoe weinig je eigenlijk nodig hebt
Ik ben Chabeli, moeder van een zoon en twee dochters. Sinds de geboorte van de jongste ben ik thuisblijfmoeder. De kinderen krijgen thuisonderwijs volgens het Unschoolingprincipe, wat volgens ons het meeste aansluit bij het natuurlijk en onvoorwaardelijk ouderschap. Wij proberen zo natuurlijk mogelijk te leven, zowel in het ouderschap, het leren als in de manier waarop we de wereld en natuur benaderen. Op de Dragen en Voeden blog schrijf ik over allerlei dingen die ons in het dagelijks leven bezig houden.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here