De gaten zitten in mijn handdoeken, gentiaanviolette inkt in mijn lakens en mijn kleren zijn verwassen, maar hoera! We zijn van de spruw af. Zo’n 3 maanden heeft het geduurd. Nu ze een maandlang geen witte vlekjes meer in haar mondje heeft, redelijk doordrinkt en ikzelf dat gevoel aan mijn borsten niet meer heb, durf ik het officieel te maken: het is over! Langzaamaan ben ik deze maand frivoler geworden. Een handdoek twee dagen gebruiken in plaats van direct in de was doen, mijn borsten niet meteen wassen na gebruik, een keertje de kokosolie overslaan.

“Wat heeft er nou uiteindelijk geholpen?” vroeg de verpleegkundige van het consultatiebureau. Eh… Geduld, denk ik. Ik heb van alles geprobeerd; gentiaanviolet, verdunde azijn, kokosolie. Dat laatste was het makkelijkst vol te houden. Op haar billen gaf het zichtbaar resultaat, dus waarom niet ook in haar mondje? Een beetje op mijn tepels smeren voor het drinken en gaan. Het verminderde mijn eigen klachten, bij Ukkepuk duurde het langer.

Je weet pas zeker dat het over is, als je de ellende bent vergeten. Een vriend van me was achteraf meelevend: “Dat doet hartstikke zeer.” Maar ik zei: “Och, daar zijn zalfjes voor.” En dat is ook zo. Ik had de lanoline al voor de bevalling in huis gehaald, nog zonder te weten hoe belangrijk dat spul zou worden. Maar ook met de lanoline heeft het echt even tijd nodig gehad om van de pijn bij en na het drinken af te komen.

Opeens was het daar. In het weekend had ik nog lachend naar het bezoek zitten voeden. De volgende dag zat ik te huilen van de pijn. Schilferende huid en tepelkloven. Ukkepuk had het ook helemaal niet meer naar haar zin. Als ik even weg was naar de wc, zette ze het al op een huilen. Die dag waren de borstvoedingsinfolijn van La Leche League en de vriendin die me een patatje kwam brengen mijn grote redders in nood.

Nooit gedacht dat het zo lang zou gaan duren. Na drie weken midden in de nacht de was van het rek naar de verwarming verplaatsen en de volgende lading doorschuiven omdat het in de winter maar niet droog wilde worden, heb ik een wasdroger aangeschaft. Dat gaf lucht, maar het volgende probleem diende zich al aan: ineens had Ukkepuk groene poep. Dat hoort niet. Gaf ik nou te veel of te weinig melk? En hoe doe ik daar dan wat aan in deze toestand?

Af en toe kwam de gedachte aan kunstvoeding in me op. En een leuke man erbij die dat dan even ging klaarmaken. En mij zou vertroetelen. (Nou ja, van dat laatste droom ik wel vaker.) Maar kunstvoeding was voor mij niet echt een optie. Ik zag mezelf al middenin de nacht opstaan om flesjes klaar te maken terwijl Ukkepuk naast de lege plek in bed ligt te huilen. En ik murw van het slaapgebrek. Zij krampjes van de kunstvoeding en alle andere korte- en langetermijn nadelen. Dat spookbeeld heeft me er doorheen gesleept, samen met een melig gevoel voor woordgrapjes (als de nood hoog is, mag dat).

Nu ben ik zo blij dat ik het heb volgehouden20161028-afpruwelijk! Ukkepuk is een sterke meid, vrolijk, tevreden en erg nieuwsgierig. En compleet borstverslaafd. Een flesje moet ze niet. Nog eventjes en ze kan beginnen met groenten en fruit proeven. Ik kijk er erg naar uit om haar met haar eten te laten spelen. Haar te zien ontdekken en langzaam maar zeker minder afhankelijk te worden van de borst. Langzaam. Nu het drinken eindelijk gewoon makkelijk is, zie ik het wel zitten om nog lang door te gaan.

 

Daphne Dertien

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here