Onze kleine jongen en onze bejaarde poes, het zijn twee handen en vier pootjes op één buik. De eerste verwarring van Bientje toen we met T thuiskwamen uit ziekenhuis, was al snel verdwenen. In de plaats daarvan ontstond langzaam maar zeker een bijzondere vriendschap tussen onze twee mooie, onschuldige en afhankelijke wezentjes. De poes leek te begrijpen dat dit mensenkitten soms wat te enthousiast kon zijn in het tonen van zijn affectie, maar geen kwaad in de zin had. De kleine jongen leek te begrijpen dat je met dit mauwende zachte wezentje voorzichtig moest zijn, en dat je dan veel liefs terug kon krijgen. Toen T zijn eerste tandje kreeg en op zijn speelkleed begon te huilen, was Bientje nog eerder dan ik bij hem om hem met een likje over zijn voorhoofd te troosten. Pontificaal op mijn naaisels in wording gaan liggen was een gezamenlijke hobby. Eén van T’s eerste woordjes was poes, zo uitgesproken dat het rijmt op douche. Nog wat groter en hij leerde poes te lokken met zachte geluidjes, haar een vingertje voor te houden om aan te snuffelen, net zoals hij ons dat zag doen. Wilde hij een likje, dan ging hij op zijn buik voor haar liggen en bood zijn voorhoofdje aan. Kreeg hij dan dat likje, dan straalde hij. Elke dag ontroerde het ons, ons jonkie en ons oudje zo samen te zien.

En dan is ons jonkie 17 maanden, en ons oudje een jaar of 20. Plotseling is het oudje ziek. Röntgenfotos bevestigen hoe ziek, haar longetjes staan vol vocht, ze is benauwd. We doen het enige dat we nog voor haar kunnen doen, thuis en bij mij op schoot laat de dierenarts haar rustig inslapen. De kleine jongen slaapt terwijl de dierenarts er is. Wanneer hij wakker wordt, ligt Bientje nog op mijn schoot. Hij wijst naar haar, zegt haar naam, en mijn man vertelt hem liefdevol en met gebroken stem dat poes ziek was, en is doodgegaan. T komt naast me zitten, steekt voorzichtig zijn vingertje uit, raakt haar aan en merkt dat ze niet meer reageert. Hij is in de war, dus wil naar mama. “Boesje?” Natuurlijk lieverd, jij mag je borstje… Hij drinkt en komt tot rust.

Later neemt hij zelf afscheid, hij knielt neer bij poes, die met haar dekentje op haar lievelingskussen ligt. Hij weet dat er iets anders is, vraagt niet meer om een likje maar houdt een tijdje haar pootje vast en legt zijn hoofdje naast het hare. De volgende ochtend gaat hij opnieuw naar haar toe, geeft een aai en een kusje. Samen maken we een tekening voor haar. We vertellen T dat we afscheid gaan nemen van poes en vertrekken naar het dierencrematorium, Bientje met bloemen omringd. In de afscheidsruimte geeft hij haar nog een laatste aai en ook wij nemen afscheid van ons liefste oude dametje. Als we klaar zijn komt T naar me toe, “boesje?”. Natuurlijk lieverd. Voor we de ruimte verlaten en poes een laatste afscheidswoord toefluisteren, drinkt T nog een paar slokjes aan de borst. Om hem gerust te stellen en te troosten, het afscheid te verzachten. En onze kleine jongen is zeker niet de enige die daar dan troost uit put.

–Anoniem

Ter ere van het 10-jarig bestaan van het Dragen en Voeden forum publiceren we een serie van ingezonden verhalen en foto’s waarin onze forumleden hun ultieme Natuurlijk Ouderschapsmoment(en) beschrijven. Wil jij jouw verhaal en/of foto hier ook bij hebben staan? Stuur het ons via het forum, of via het contactformulier hier op de website!

DELEN
Vorig artikelWandelen met de drager – DV 10 jaar lezersverhaal
Volgend artikelUitstapje en afbouwen – DV 10 jaar lezersverhaal
Cilfa Nieraad
Ik ben Cilfa, moeder van twee dochters en getrouwd met mijn liefhebbende echtgenerd. Ik heb Indiase Talen en Culturen gestudeerd in Leiden, en later Sociaal Wetenschappelijke Informatica in Amsterdam. Tijdens mijn eerste zwangerschap zocht ik meer informatie over draagdoeken en borstvoeding en kwam ik bij Dragen en Voeden terecht. Daar raakte ik hopeloos besmet met het Natuurlijk Ouderschap virus. Ik ben een enorme computer nerd en werd in 2014 technisch beheerder van het Dragen en Voeden forum. In 2015 nam ik, samen met Ramona Verwer, Dragen en Voeden van Kirsten Minnen over, en sinds begin 2018 ben ik de enige eigenaar. Mijn doel is om Natuurlijk Ouderschap bekend te maken onder het brede publiek, zodat er zoveel mogelijk mensen de voordelen daarvan mogen ervaren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here