Aangenaam! Ik ben Michelle Nijs-Nanninga. Moeder van Aiden, vrouw van Tim, schrijfgek, natuurlijk ouder, draagmama, langvoeder, geitenwollensokkentype (maar dan de hippe variant ;-)) en bovenal ben ik gewoon. Gewoon een moeder die het beste wil voor haar kind. Onderdeel van een gezin dat de natuur volgt, in alles wat ze doet. Gewoon, omdat ik dat eigenlijk heel normaal vind.

Toch lijk ik in mijn omgeving allesbehalve normaal. En dat kan soms best lastig zijn. Wij maken nu ‘andere ‘keuzes. Anders dan we eerder hadden gedaan en zeker anders dan de meeste mensen om ons heen.

En dus is het zo nu en dan opkomen voor mijn standpunten, maar ook mensen meenemen in deze nieuwe inzichten. Ineens sta ik aan het roer om kennis te delen, ben ik niet meer ‘mainstream’ en onopvallend, maar ben ik juist zekerder van mezelf geworden en weet ik eindelijk wat ik écht belangrijk vind. Gelukkig maar. Want het kwam niet vanzelf.

Onze zoon huilde veel. Heel veel. Natuurlijk lieten we ons adviseren. Aan kennis geen gebrek. Door moeders, oma’s, ziekenhuispersoneel, lactatiekundigen, kraamverzorgers, het consultatiebureau en verloskundigen. Soms gevraagd, maar meestal ongevraagd.

“Laat hem toch huilen, hij moet het eens leren. Pas op dat je hem niet verwend. Stop toch met de borstvoeding. Geef hem een speen, een knuffel, laat hem vooral niet teveel aan jou wennen. Breng hem een week naar je ouders. Stop er met 3 maanden gewoon al pap in”. En wat dacht je van deze? “Een speen in de whisky dopen, dat doet pas wonderen!”

Het klinkt gek. Maar ik ben ontzettend dankbaar voor die ervaring. Al die slapeloze nachten, momenten waarbij ik mijzelf de dag door moest slepen, niet wetende of het ooit nog beter zou worden. Voor de vele tranen, de onzekerheid en zelfs die bizarre adviezen. Want die adviezen, die hebben geen moment goed aangevoeld.

Nog het meest dank ik mijn zoon, voor zijn karakter met pit. Want, waar wij soms ons hart niet konden vertalen, begeleidde hij ons naar het juiste pad. Wij hoefden alleen 10714366_904994069529900_6292277143542731886_omaar te luisteren. Ook al duurde het enige tijd voordat we dat doorhadden. Eerlijk gezegd, heb ik het hele begrip luisteren opnieuw moeten aanleren.

Een draagdoek werd het antwoord op zijn drang naar geborgenheid, voeden op verzoek zijn troost. Samen slapen gaf ons de nachtrust terug en ons groeiende geduld gaf hem de vrijheid de wereld op zijn tempo te verkennen. Heel natuurlijk, zonder strijd. Het voelde goed, het werkte voor ons.

Inmiddels volgen we onze zoon, passen we ons aan en leren we hem meegaan in ons ritme. Door het goede voorbeeld te geven. Iedere dag ben ik het beste mens dat ik die dag kan zijn. En dat is soms ook gewoon ‘niet al te best’. Oefenen, geduld hebben, leren en in contact met mijn gevoel blijven. Zo wil ik de cirkel doorbreken. Wat voor ons een hobbelige zoektocht is geworden, is voor mijn kinderen hopelijk heel ‘gewoon’.

En zo zijn we weer terug bij ‘gewoon zijn’. Natuurlijk Ouderschap, in de breedste zin van het woord, heeft onze blik op de wereld verruimd. Onze ogen geopend. Het raakt zo veel meer dan alleen de manier waarop je met je pasgeborene omgaat. Voor mij was het de start van een hele nieuwe manier van kijken naar communicatie, hechting, opvoeding, vertrouwen, respect en contact maken. Met mijzelf, mijn man, (schoon)moeder, vrienden, collega’s en kinderen.

Stiekem wil ik de wereld nu ook een beetje beter maken, te beginnen bij onszelf. De natuur volgen, er is helemaal niets geks aan. Dat moet iedere moeder weten. Dus ik deel mijn ervaringen, gedachten en opgedane kennis. Vanaf vandaag ook met jullie. De volgers van het Dragen en Voeden forum. Voor mij al geruime tijd een bron van inspiratie. Hopelijk kan ik daar nu ook iets aan bijdragen voor anderen. Zodat Natuurlijk Ouderschap weer gewoon, ‘gewoon’ kan worden.

Michelle Nanninga

DELEN
Vorig artikelSpelen voor volwassenen
Volgend artikelThuisonderwijs -> uitonderwijs
Michelle Nanninga
Michelle, moeder van dreumes Aiden en vrouw van Tim. Samen zijn we een echt 'groen' en bewust gezin. In alles wat we doen volgen we de natuur, zo ook in het ouderschap. Voorheen was ik communicatieadviseur, tegenwoordig bouw ik mijn passie uit: schrijven en natuurlijk leven. Dat doe ik hier op Dragen en Voeden, via mijn eigen blog: www.natuurlijkdurvendoen.nl en als columnist voor diverse andere sites.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here