Ik begin eindelijk weer wat te wennen aan de nieuwe structuur van het forum. De eerste weken ver-klikte ik me voortdurend. Zat ik weer in het foute onderdeeltje te posten, waarop ik collectief werd uitgelachen. Vriendelijk volk op D&V? Ha!
Tja, ik ben een gewoontebeest in sommige dingen. Verrassingen zijn leuk, maar wat routine is in mijn leven, mag het alsjeblieft blijven.
Intussen ben ik weer gewend aan hoe het eruit ziet. Doeken bovenaan. Borsten eronder. Dan de rest. Wat me soms wel eens doet nadenken, al dan niet in connectie met de inhoud van discussies. Tijden dacht ik na over een – zonder twijfel luchthartig gemaakte – forumuitspraak. “Dit is een forum waar mensen samenkomen die toevallig dragen en voeden, verder loopt het heel erg uiteen”. Ik antwoordde niet, maar dacht “Is dat nu echt zo?” En elke keer dat ik nadacht over de onderverdeling van het forum, kwam die uitspraak weer in mijn hoofd. Ook de draadjes over hechting, traditionele opvoedingsmethoden en andere inhoudsdiscussies scherpten de vraag aan. Is dragen en voeden inderdaad de basis van D&V, waarbij de rest een leuke omkadering is?
Ik denk erover na in mijn dagelijks leven. Toen Dochter geboren was, had ik zo’n rekbare doek en een onhandige ringsling, waarin ik haar in wieghouding droeg. Ja, wist ik veel. Ze sliep er lekker in, maar woog, enthousiaste groeier, al gauw door. Het werd makkelijker om haar in de armen te houden. Ik las Jean Liedloffs “Op zoek naar het verborgen geluk”, en prompt viel een heleboel verkramping van me af. Dat trainen om in een bed te slapen, het in slaap vallen zonder contact, en meer van die maatschappelijke deugden die baby’s horen te bezitten: het kon me wat. Ik liet Dochtertje begaan, en was zelf opeens een ontspannen, blije mama.
Maandenlang hield ik mijn kleine koala, die een beetje ziek en bijzonder huidhongerig was, in de armen. Het duurde weken eer de draagdoek die ik eindelijk bestelde – onze teerbeminde Didy-vlinders – in huis waren. In de tussentijd bleef DL in onze armen hangen. Ik leerde massa’s dingen doen met één hand.
Mijn omgeving vond me zo gek als een deur. Ik stond alleen en dankte de hemel en mijn man voor bijstand (mijn man letterlijk, wat zijn ego onhoudbaar deed zwellen ). Lastig vond ik het voortdurende commentaar wel, de vreemde blikken en fronsende vragen. Het was een eenzame bezigheid, je hart volgen. “Leg haar toch NEER”, zei mijn kraamhulp afwisselend medelijdend, behulpzaam of geïrriteerd. Maar ik bedankte vriendelijk. Aan Dochtertje merkte dat ze dit contact nodig had en het heerlijk vond om van op mijn heup de wereld te bekijken. Dokteronderzoeken bevestigden dat mijn aanpak niet al te dom was. Haar spiepspanning was bijzonder, haar humeur prima, haar hoofdje zo rond als een klein meloentje. “Wat een gelukkige baby!”, riepen ze, en daar trok ik me dan maar aan op als groottantes weer eens verschrokken en afkerende blikken trokken. Zowel box als wippertje verstoften.
Maar ja, is dat nu “Dragen”? Niet zoals D&V het verstaat.
Ik vraag me af of Dragen & Voeden wel daarover gaat. Zijn ze niet eerder instrumenten tot een doel? Zou ons forum “Hechten-en-hoe”; “blije-babys”; “respect-voor-je-kinders” moeten heten?
Steeds vaker betrap ik me erop dat na een eerste golf van draagdoek-koperij ik de doekenhoek voorbijloop. Mijn stash kan me gestolen worden, behalve om Dochter in te vervoeren. Borstvoeding is een middel-tot-een-doel-forum geworden. De echte basis, dat is voor mij wat forumsgewijs “rondom het dragen en voeden” heet. “Zwangerschap en geboorte”, voor hoe je op een fijne manier een kindje op de wereld kan zetten. “Baby, dreumes en peuter”, voor hoe je respectvol met het product van dat eerste forum omgaat. “Oudere kinderen” informeert je hoe het met de opvoeding, zij het UP, AP of beide, verder kan. “Eenvoudig leven” is haast een vanzelfsprekend gevolg van de nadenkende, zen-minnende houding die zo goed bij AP past.
Als je die caleidoscoop van zienswijzen in gedachten hebt, lijkt “Dragen & Voeden” haast een beledigend nauwe omschrijving voor een zo breed concept. Uit het forum spreekt een betrokkenheid met een andere manier van leven, die warmte, duurzaamheid en solidariteit voorstaat.
Al mag de naam gerust hetzelfde blijven. Stel je voor. Anders zit ik weer maandenlang op een foute link te schrijven.
Volgende keer: voeden!