Vandaag heb ik een felle discussie gehad met een Triple P docente. Dat kwam zo: onze jongste zoon, manlief en ik gingen eens kijken bij de ouder-kind inloop in ons dorp. Even een kopje koffie doen, de bouwvakker thuis ontlopen, en kleine zoon kon fijn spelen.
Bij binnenkomst zag ik ze al liggen op tafel: de Positief Opvoeden-folder. Op de voorkant staat een verhaal van een moeder die beschrijft dat als haar kind niet wil drinken tussen de middag, zij het straf geeft. Toe maar. Een glas leegdrinken zonder dat je dorst hebt anders krijg je straf. Zo help je een kind's natuurlijke eet- en drinkreflex wel om zeep. Het toontje van de moeder is om naar van te worden, zo'n 'ik ben de baas, mijn wil is wet' toon. Gezellig! Dat is vast fijn thuiskomen tussen de middag.

Tijdens de speelochtend zit de orthopedagoge die de ochtend leidt, met wat kinderen te spelen. Om de haverklap roept ze: 'goed zo!'. Het dreumesgrut kijkt niet op of om. Als een overijverige CliniClown blijft ze de goedzo's door de ruimte slingeren. Als je er op gaat letten begint het eerst lachwekkend en daarna irritant te worden. Laat ik eerlijk wezen tegenover de pedagoge en bedenken welke functie haar 'goed zo's' zouden kunnen hebben. Ze wil stimuleren, dat is duidelijk. Ze wil dat de kinderen weten dat zij hun gedrag prettig vindt, dat zij er blij van wordt. Ze wil een positieve sfeer neerzetten. Aardig bedoeld dus.
Maar wat gebeurt er nu werkelijk? Na een stuk of wat loze 'goed zo's' neemt het effect rap af. Je hoort ze niet meer, tenzij je er op let. En dan? Laten we ervan uit gaan dat de kinderen het wel opmerken. Welke boodschap krijgen zij mee? De goedkeuring van die vreemde mevrouw. Maar willen wij ouders dat wel? Een kind dat afhankelijk wordt van de goedkeuring van een willekeurige vreemde? Een kind dat zich ineens heel bewust wordt van zijn spel, terwijl het daarvoor volkomen natuurlijk vanuit zichzelf bezig was? Goh, kennelijk doe ik iets bijzonders, zal het kind misschien denken. Of, als je een erg eigenwijs exemplaar hebt: wat vervelend die volwassene die er steeds tussendoor brult!

Als we weg gaan wijst de orthopedagoge nog even op de folder: hebben jullie die al gezien? 'Ja die heb ik gezien', zeg ik, 'en ik vind Triple P grote onzin. Een naar stuk staat er ook op de voorkant.'. Ze komt naar me toe, haar gezicht nog vol vriendelijke nieuwsgierigheid. Ze wil best eens horen waarom ik dat dan vind.
Hebt u even? Een kind dwingen om te drinken, anders krijgt het straf, vindt u dat 'positief opvoeden'? Zo leer je niet naar je eigen lijf te luisteren. Drinkt een kind niet gewoon als het dorst heeft? Weet u, die hele Triple P mag van mij op de brandstapel. Conditioneren, wat leert een kind daar nu precies van? Dat moeder's wil wet is? Dat je zelf geen zeggenschap hebt over je leven, zelfs niet over je lichamelijke functie's? Dat je niet voor jezelf hoeft na te denken over wat goed of fout is omdat je ouders dat wel voor je doen? Dan loop je als ouder de kamer uit en hangen ze alsnog in de gordijnen. Ik wil graag een gewetensvol kind, een kind dat spijt voelt en niet een alleen maar 'sorry' roept om ervan af te zijn. Een kind dat zelf het verschil weet tussen goed en kwaad. Geen gedresseerd aapje. Kinderen hebben grenzen nodig zegt u? Natuurlijke grenzen of opgelegde grenzen? Dat is nogal een verschil. Arbitrair opgelegde grenzen, wat heeft een kind daar aan? Moeder heeft haar dag niet, en dan mag iets niet en moet je voor straf op de trap zitten. Morgen mag het ineens wel weer. Dat geeft naar mijn mening helemaal geen veiligheid, het idee dat je vader of moeder ieder moment je hun liefde onthouden als je gedrag niet helemaal gewenst is. Ik waardeer mijn kinderen hun mening en ze mogen zijn wie ze zijn. Ze zijn aardig, heus, zonder dat ik ze op strafmatjes zet of beloon met stickers. Ik heb geen 'perfecte' kinderen maar wel kinderen die zichzelf durven te uiten, die een mening hebben, die voor zichzelf kunnen denken. Heeft u die Triple P poster ook gezien, waarin gesuggereerd wordt dat je baby's maar moet negeren als ze huilen? Oh huilen is niet zo erg voor baby's want daar heeft u van Triple P uit een onderzoek over gelezen...dan zijn we wel uitgepraat denk ik. Dag mevrouw.

Buiten sta ik nog te fulmineren tegen manlief. Voor wie is die Triple P bende nu eigenlijk echt geschikt? Met ons is niets mis, toch krijg ik die folders onder mijn neus geduwd en mag ik gratis de cursus doen. Waarom is dat en welk nut heeft dat? Ouders die het op zich aardig doen en een leuke relatie hebben met hun kinderen gaan daardoor misschien twijfelen: misschien moeten we toch die methode eens proberen? Dan maakt Triple P iets kapot waar niets mis mee is. En die gezinnen die het niet zo goed doen, die een druk of een moeilijk kind hebben? Die niet fijn functioneren? Waarvan de ouders onmogend zijn? Helpt Triple P hen dan misschien? Die ouders hebben wellicht iets aan Triple P wanneer het, onder begeleiding, tijdelijk wordt ingezet om uit een negatieve spiraal te raken. Misschien, heel misschien. Omdat het alternatief een stuk vervelender is. Maar dat zou dan wel ter beoordeling van een proffesional moeten zijn. Die mensen hebben namelijk begeleiding nodig, geen cursus van een paar dagen. In handen van onbekwame of wanhopige ouders wordt Triple P alleen maar een nieuw stokje om mee te slaan. Dus voor wie is deze vreselijk dure grap dan eigenlijk bedoeld?

Ik ben boos. Heel boos. Dat we een product door de strot geduwd krijgen waar noch ouders, noch kinderen enige baat bij hebben. Een duur product, waarvan de echte kosten de komende jaren nog duidelijk zullen worden. Een product ook waarvan de lange termijn gevolgen niet onderzocht zijn. Triple P is een enorme wassen neus, een pleistertje op een vleeswond én een doekje voor het bloeden terwijl er helemaal geen gewonde is. Een januskop met 2 gezichten. Een naargeestige wolf met een negatieve kijk op kinderen gehuld in schaapskleren met opschrift: 'positief opvoeden'. Een product waar niemand om heeft gevraagd, maar iedereen onder de neus geduwd krijgt. Ik zeg weg met Triple P!