Het is een zonnige najaarsdag, en perfect voor een dagje strand. Met een tas vol droge kleren en krentenbollen gaan we op pad.
De zon schijnt, de mannen ploeteren door het zand en spetteren in het water. Er spoelt een heuse kwal aan, we vinden de klauw van een krab, jongste zoon neemt wat happen zand en valt met zijn katoenen luier in het water.
Na een poos zijn de jongens koud en nat en zijn we zelf ook toe aan iets warms. Bij een strandtent krijgen de mannen een schone luier en droge kleren.
Vrolijk willen we op pad gaan...

Maar oudste zoon denkt daar heel anders over! Terwijl wij opgewekt richting de duinen lopen, gooit zoonlief zijn kont tegen de krib.
Hij rent weg, gilt, begint te huilen en te schreeuwen. Wanneer ik naar hem toe probeer te komen, kruipt hij weg onder een stel strandstoelen. Hij wil niet mee en persé bij deze strandtent eten. Hij gilt alles bij elkaar.
Dit gaat nog even zo door en inmiddels begin ik geïrriteerd te raken. We lopen alvast verder met onze boze zoon in het kielzog.
Om de 10 meter blijft hij stil staan, rent kwaad de andere kant op of gooit zich op de grond.
Ik begin er echt genoeg van te krijgen. Ik heb zin om tot drie te tellen, te roepen dat hij NU moet komen. Ik wil hem oppakken en gewoon meenemen. Mijn geduld is helemaal op. Ik heb het koud en dat bord eten roept. Het was zo'n leuke dag tot nu toe, waarom moet hij juist nu zo'n gigantische driftbui krijgen?

Dan sta ik stil. Voor me loopt manlief met onze jongste op zijn schouders. Achter me ligt een kwaad blond trolletje verschanst achter een duindoorn te mokken. Ik bedenk me iets.

Ik loop naar hem toe, kniel naast hem en leg mijn hand op zijn ruggetje.
'Kom je?'
Gelukkig, hij gaat mee. Hij had er zelf blijkbaar ook genoeg van, achter zo'n prikkelbosje liggen.
'Handje?,' vraag ik
'Nee,' zegt mijn zoon.
We lopen verder.
'Toch maar wel een handje'.
Zo lopen we een tijdje hand in hand door de duinen, mijn kleine grote zoon en ik.
'Je was erg boos hè?,' zeg ik.
'Ja, heel heel erg!'.
'Je wilde bij dat andere strandtentje eten, was je daar wel eens eerder geweest?'
'Ja! Als ik met P. en zijn papa en mama mee ga gaan we ALTIJD daar eten!'
Bingo!
'Dus je hebt heel goede herinneringen aan die plek?,' vraag ik.
'Jahaa...de patat is daar heel lekker en we hebben met de honden gespeeld en ze hebben er ook vis voor papa!'.
'Dan snap ik wel dat je boos werd, wij gingen gewoon weg zonder te vragen wat jíj eigenlijk wilde,' zeg ik.
'Dat is niet zo slim van jullie,' zegt mijn zoon.

Ik vertel dat een paar jaar geleden wij met zijn drieën net zo'n fijne dag aan het strand hebben gehad. Aan het eind van die dag waren we iets wezen eten in een heerlijk restaurant vlakbij. Wij wilden zo graag daar naar toe, dat we waren vergeten onze oudste mee te nemen in onze plannen. We zouden hem toch voor vol aanzien en serieus nemen? Zouden we een goede vriendin of familielid zomaar meeslepen zonder te vertellen waar we heen gaan?
Mijn zoon's reactie is dat van een kind: onvoorspelbaar en heftig, maar hij heeft wel gelijk!

We spreken af dat we nu naar 'ons' restaurant gaan en volgende keer naar het tentje aan het strand.
Aangekomen bij ons restaurant worden we weggestuurd: er is een bedrijfsfeest aan de gang. Teleurgesteld halen we een onverantwoord patatje bij de snackbar op de hoek en eten het verkleumd op de pier op.
'Hadden jullie toch beter naar mij moeten luisteren!' glundert mijn oudste.
'Eigenlijk moeten we altijd goed naar jou luisteren,' zegt mijn man.
'Ja, dat is waar,' zegt zoon, 'maar dit patatje is ook best wel een beetje lekker hoor papa'.
Die mogen we in ons zak steken.