Het is zover Koen is 6 maanden. Een mijlpaal hij mag vast voedsel gaan eten. Al in mijn zwangerschap hadden wij besloten om te gaan “Rapleyen” of zo als wij het thuis noemen “stukkies” eten. Het vergde wel wat overredingskracht, sterke schoenen en discipline want:
“Dat doet toch niemand?!” Manlief
“A joh jullie kregen met 4 weken ook al liga dat mag hij nu hij 4 maanden is toch ook wel liga, broodkorst, krentebol, soepstengel” beide oma's
“Hij is er zo aan toe, hij kijkt de boterhammen uit je mond” KDV
Toch ondanks deze lief bedoelde adviezen hebben wij voet bij stuk gehouden, alleen borstvoeding de eerste 6 maanden!

Maandag
Vraag mij niet waarom maar ik heb nu eenmaal in mijn hoofd dat zijn eerste hapjes broccoli moeten zijn. Het is D-Day, er staat broccoli op het menu, de tafel is gedekt, de kaarsjes zijn aangestoken en er staan drie borden in plaats van twee. Koen zit trots in zijn kinderstoel. Ik schep het eten op, ook voor Koen, 3 stronkjes broccoli ze moeten nog afkoelen. Dan is het zover we zetten zijn bordje voor  hem neer. Hij kijk en grijpt gelijk een stronk. De stronk gaat van zijn ene handje in zijn andere handje en dan zo zijn mond in. Wij houden onze adem in en kijken naar onze kleine man. Hij trekt een vies gezicht haalt de stronk weer uit zijn mond. Hij kijkt er nog eens goed naar, houdt de stronk onderste boven en hup weer zijn mond in. Weer een vies gezicht wij kunnen een glimlach niet onder drukken. . We laten hem lekker spelen met de broccoli tot hij er genoeg van heeft.

Dinsdag
Er staat voor Koen weer broccoli op het menu. We leggen een stronk voor hem neer. Hij kijkt, hij grijpt, hij ruikt, hij gooit. We leggen nog een stronkje neer en weer hij kijkt, grijpt, ruikt en gooit. Na 4 stronken stoppen we er mee morgen weer een dag. Onder tussen zie ik in mijn ooghoek  twee konijntjes driftig knabbelen aan de broccoli. (Notities voor mijzelf, eten wat op de vloer komt gelijk opruimen)

Woensdag
Het is mijn vrije dag ik heb de ontbijttafel gedekt en zet Koen in zijn kinderstoel gezellig bij mij. Ik heb besloten dat hij nu ook een stuk banaan mag. Zijn slab gaat om en ik leg het stuk banaan neer. Koen vind het prachtig en slaat allemaal tevreden klanken uit terwijl hij de banaan tot prut knijpt. Langzaam gaat het stuk banaan richting zijn mond, weer een vies gezicht maar hij zet door . Stiekem verdwijnt er meer in dan ik van te voren had gedacht. In een onbewaakt ogenblik is zelfs de hele banaan verdwenen, HELP.  Dat mysterie wordt snel opgelost als ik onder de tafel luid smakkende geluiden hoor. Jip en Noor zitten tevreden te eten van de banaan die Koen vakkundig op de vloer heeft gesmeten. Dan zie ik ineens dat Koen een zuur gezicht trekt en voor ik het weet komt de banaan die hij binnen heeft gekregen er met een enorme snelheid weer uit samen met de BV die hij voor het ontbijt heeft gekregen.
's Avonds weer broccoli voor Koen. Met één vingertje prikt hij in de broccoli kijkt mij boos aan met zo'n blik “was ik gister niet duidelijk of zo??” de broccoli wordt verder niet aangeraakt.

Donderdag en vrijdag zijn rare dagen en hebben we geen bijvoeding gegeven.

Zaterdag
Bart besluit dat hij 's avonds een potje wil geven. Hij vind Rapley eng en na het broccoli smijten vond hij het tijd worden dat we eens een potje uit probeerde. Hij kiest voor sperziebonen want dat vind hij zelf ook lekker. Voor het eten geef ik Koen uitgebreid de borst zodat hij geen honger heeft.
Voordat we Koen zijn eerst hap prut te eten geven vind ik dat wij dit ook moeten proeven zodat we weten wat hij proeft. We nemen allebei een hap en kijken elkaar met een vies gezicht aan. Dit smaakt niet naar sperziebonen. Toch geeft Bart Koen een paar hapjes maar meneer neemt het “selluf” doen wel heel letterlijk en wil zelf de lepel in zijn mond steken en als hij klaar is krijgt Bart de lepel weer terug. Na een paar hapjes die vooral niet in zijn mond terecht gekomen zijn vind hij het goed en duwt de lepel weg als hij hem ziet aankomen.

Zondag
Bij de lunch geven we Koen zijn eerst broodkorst hij werkt hem vakkundig naar binnen. Tijdens het naar binnen schuiven van de broodkorst moet hij regelmatig flink kokhalzen het ziet er erg naar uit. Koen heeft er zelf geen last van want hij blijft door eten.
Vandaag een nieuw hoogtepunt: Ik vond zowaar twee stukjes banaan in zijn poepbroek. Hoe blij kun je zijn met twee onverwerkte stukje banaan in een poepbroek. Ik sta te huppelen naast de commode, roep Bart die het maar heel raar vind dat ik zo blij ben. En Koen lacht gezellig met mij mee hij zal ook wel gedacht hebben: nog iemand blij met een poepbroek!

Planning voor volgende week: Sperzieboontjes en peer

Foto's

Wat gaat er gebeuren?

Jakkes wat doen ze mij aan?

Toch nog maar een keer proberen

Kijk mij eens zitten in mijn kinderstoel jammie brood!