Ooit, zo'n 6 jaar geleden, dacht ik dat een baby krijgen helemaal niet zo moeilijk zou zijn. Ik wist zeker dat ik zou gaan borstvoeden en dragen. Wat heeft een baby nog meer nodig?
Ik zou mijn kind, letterlijk, aan mijn lijf plakken, totdat het genoeg zou hebben van dat kleffe gedoe. Hoe moeilijk kon het zijn?

Best moeilijk, heb ik gemerkt, in een wereld die vaak iets anders over opvoeding denkt.
Toen ik in mijn kraambed lag, en mijn nieuwe baby wat lag te pruttelen, nam de kraamverzorgster hem mee.
"Ik ga hem een beetje inbakeren en op de andere kamer leggen. Hij moet zijn rust pakken", zei ze.
Ik raakte in paniek. Lopen kon ik nog niet en manlief was net even de deur uit.
"Joehoe!" riep ik tegen de kraamverzorgster, maar die negeerde me, net zoals ze van mij verwachtte dat ik mijn huilende baby zou negeren.
Mijn zoon was een stuk slimmer dan ik, en zette het op een huilen waar mijn trommelvliezen zeer van deden.
Toen de kraamverzorgster op zijn gehuil afkwam, sommeerde ik haar rap mijn zoon te gaan halen.
Vijf minuten later lag hij op mijn blote borst, met af en toe een lachstuipje, alsof hij een heel goede mop had gehoord.

En zo is mijn leven als moeder, en vooral als Natuurlijke Ouder begonnen. Ik ben Bellebeer, ik ben 39 jaar oud. Ik ben getrouwd en heb twee zoons, van 6 jaar en 17 maanden. Ik heb sociaal pedagogische hulpverlening gestudeerd, een flinke ervaring in het werken met kinderen van alle leeftijden en hun ouders. Nu bewust niet-werkend na de geboorte van mijn eerste kind. Ik hou mij bezig met fotografie, schrijven en muziek.
We wonen in een chaotisch klein jaren '20 huis in Amsterdam-Noord. Vanaf deze plek mag ik af en toe iets schrijven over opvoeden vanuit Natuurlijk Ouderschap en/ of Unconditional Parenting.