Dragen en Voeden

Hier vind je alles over dragen, draagdoeken, ssc’s, borstvoeding, attachment parenting, natuurlijk ouderschap, unconditional parenting, wasbare luiers en nog veel meer…

Laptop

Laptop

Kennen jullie dat? Is jullie laptoptijd ook zo nihil? Mail bijhouden bijvoorbeeld is voor mij onmogelijk. Het is ook wel zo dat ik sommige dingen ook uitstel “tot ik er even rustig alleen voor kan gaan zitten” (hahahaha!) en dan vergeet ik ze tot dat rustige moment weer over is. Meestal niet zo lang dus. Maar laptoptijd is schaars. Ik zit dit stukje zelfs op een mobiele telefoon te typen. Nou moet ik zeggen dat ik op dit specifieke moment niet echt een goede reden daarvoor heb, behalve: ik lig wél in bed en de laptop is niet in bed. Maar over het algemeen is er echt een goede reden.

 
Onze jongste heeft een sensor voor de laptop. Ik snap wel waarom: op onze laptop zitten namelijk allemaal knopjes. Knopjes. Ik zal het nog een keer zeggen. Knop-jes. Als je denkt: ‘Wauw, wat voor laptop hebben jullie dan? Knopjes?’ Ja, het toetsenbord. Best veel knopjes… En een laptop tover je niet zomaar in 1 keer weg. Een telefoon kan je nog ‘woesh’ ‘nee’ ‘uhh’ ‘woesh’ ‘nee knul, ik moet even…’ ‘nee’ ‘Kijk daar een xylofoon!’ wegwoeshen. Laptops zijn daar wat minder makkelijk in omdat ze wat groter zijn.

Onze oudste heeft ook een sensor voor de laptop. Of eigenlijk alle beeldschermen. ‘Ik wil iets kijken.’ betekent: ik ga iets op YouTube of Netflix kijken en ik ben enerzijds héél erg benieuwd hoeveel opvoedkundige trucs jij uit de kast gaat halen om te proberen mij daarvan te weerhouden en anderzijds besef ik me terdege dat ik deze discussie hoe dan ook ga winnen. Argumenten als: ‘Nee’ werken niet. De spanning die volgt op mijn vraag: ‘Als jij nou op mijn telefoon Casper en Emma kijkt, dan ga ik even op de laptop.’ is met geen pen te beschrijven. Soms wordt mijn initiatief beloont met: ‘Ja, dat is een goed idee van jou mama.’ Soms niet. Laten we het daar maar op houden.

Laatst ben ik met twee kinderen naar opa gefietst om maar geen buurman en buurman aan te hoeven zetten. Opa woont 5 kilometer verderop. ‘Nee!’ zei de oudste ‘ Dat kan niet! Opa woont te ver weg om te fietsen!’ Wat helemaal waar is, maar potverdrie, ik was er echt klaar mee. En de koorts van mijn borstontsteking was tenslotte al bijna over.

 
Ik vind het lastig. Ik wil liever niet dat ze filmpjes kijken, de oudste gaat er echt van in de uitstand. De jongste is er nog niet zo van, maar die loopt dan weer op mijn telefoon te knabbelen, wat me ook heel slecht lijkt met de straling. Ik ben bang dat de oplossing is: het goede voorbeeld geven. Dus: weg met die telefoon! Die mocht sowieso al niet meer in de slaapkamer! Oja, oeps… Welterusten!

 

Catharina Kuiper

Het opruimen van herinneringen

Het opruimen van herinneringen

Opruimen. Heerlijk.
Het geeft me zo’n rust in mijn hoofd. Alsof alle chaos die zich na verloop van tijd in mijn denken heeft genesteld, dan even flink aangeveegd wordt. Plus dat er weer ruimte is voor nieuwe dingen. Niet alleen in mijn gedachten, maar ook in ons huis. Helaas doen zich hier op dit moment niet zo heel veel van die opruimmomenten voor, maar dat is oké. Ik heb geaccepteerd dat spelen en leven nou eenmaal gepaard gaat met de nodige chaos. Bij ons in huis althans.. Lees meer

Mindful mama

Mindful mama

7.00 uur. De wekker gaat. Ik sta op, drink een groot glas water en trek makkelijke kleding aan. Het is nog wat schemerig buiten, heerlijk. Ik loop naar boven, waar mijn yogamat en meditatiekussen op me wachten. Ik neem 45 minuten de tijd voor een heerlijke yoga sessie. Ik voel bij iedere oefening mijn lichaam wakkerder worden. Het stroomt.
Na de sessie besluit ik met een fijne meditatie van ongeveer een kwartier.
Iets na 8.00 uur loop ik weer naar beneden. Neem een douche… Ik doe wat haver in een pannetje. Kaneel, fruit, zaden en noten en hmmm, mijn ontbijt staat klaar… Welkom nieuwe dag!! Lees meer

Waar is mijn baby gebleven?

Waar is mijn baby gebleven?

Vandaag ben ik erachter gekomen dat baby’s veranderen in dreumesen. En dat er een connectie bestaat tussen het groeiende gewicht op hun kleine voetjes en het tegenstrijdige gevoel in mijn hart. Ze wordt groot en dat gaat een beetje te vlug.

Lees meer

Zo’n mooi rustig en tevreden kindje

Zo’n mooi rustig en tevreden kindje

Mijn haar is zonder borstelen in een knotje gedraaid. Het is nog een wonder dat ik aangekleed ben. Het lijkt wel alsof ik sinds kort met een ongeduldige dictator samenleef. Ik kan haar nog geen minuut alleen laten. Lees meer

Confrontaties

Confrontaties

Je komt jezelf zo tegen als moeder. Je mooiste eigenschappen kun je heerlijk in je moederschap kwijt maar ook de kanten die je liever verbloemt, weten je kleintjes juist bloot te leggen.
Voor mij is een confrontatie aangaan niet mijn sterkste kant. Ik houd van rust, gezelligheid en vrede. Een flinke discussie is aan mij niet besteed en ruzie maak ik niet gauw. M’n mening heb ik zeker wel maar de lieve vrede bewaren wint het meestal van m’n gelijk halen. Dit werkt prima in mijn werk, vriendschappen, familie en relatie. Maar zoonlief weet wel te onderzoeken waar mama’s grens ligt. En ik kan niet anders concluderen dan dat dat goed is en ook nodig. Lees meer

Even alleen

Even alleen

Zonde om de stilte in huis te verbreken met stofzuigen. Ukkepuk ligt boven op bed te slapen. Alleen. Ik was erbij toen ze in slaap viel en kon daarna zachtjes wegsluipen. Wat een vrijheid! Ik weet van gekkigheid niet wat ik met mijn tijd moet doen. Ja, stofzuigen, flesjes steriliseren, de kattenbak en weet-ik-wat. Al die huishoudelijke taken die steeds tussendoor en met onderbrekingen moesten. Alles wat uitgesteld was.

Ik gun mezelf rust. Mama wil ook weer eens wat. Ik zet thee en ga zitten op de bank. Gewoon even adem halen. Ik merk dat er spanning in mijn schouders zit. Dat laat ik nu los. Het kan. Het gaat goed met Ukkepuk. Het gaat redelijk met mij. Ik zou wel wat vaker even de tijd voor mezelf willen. Even twee uur achter elkaar tijd voor mij. Met de zekerheid dat Ukkepuk me in die tijd niet nodig heeft. Lees meer

Afspruwelijk

Afspruwelijk

De gaten zitten in mijn handdoeken, gentiaanviolette inkt in mijn lakens en mijn kleren zijn verwassen, maar hoera! We zijn van de spruw af. Zo’n 3 maanden heeft het geduurd. Nu ze een maandlang geen witte vlekjes meer in haar mondje heeft, redelijk doordrinkt en ikzelf dat gevoel aan mijn borsten niet meer heb, durf ik het officieel te maken: het is over! Langzaamaan ben ik deze maand frivoler geworden. Een handdoek twee dagen gebruiken in plaats van direct in de was doen, mijn borsten niet meteen wassen na gebruik, een keertje de kokosolie overslaan. Lees meer

Natuurlijk vinden we onze weg

Natuurlijk vinden we onze weg

Onze tweede zoon is geboren! Inmiddels is hij drie weken oud en nu beide zoons slapen heb ik even rust om er wat over te schrijven. Er zijn meer dan genoeg gedachten en gevoelens om te beschrijven, maar de hectiek met twee kleintjes en aan het nieuwe leventje moeten wennen maakt dat de dagen snel voorbij vliegen. Lees meer

Hoera!?

Omhoog gaat haar hoofdje. Omhoog, verder en verder…

Plof! Daar ligt ze op haar rug.

Ik ben een fractie van een seconde geschrokken, terwijl ik wist wat er aan zou kunnen komen. En dan ben ik blij. Heel erg blij. ‘Goed zo lieve schat!’ roep ik uit en ik kijk even in haar gezichtje of ze er zelf ook zo over denkt.

Zal ik haar terugrollen zodat ze het nog een keer kan oefenen? Nee, dat lijkt me het verkeerde signaal. Heeft ze net al die moeite gedaan, moet ze het nóg een keer doen. Ik besluit haar lekker te laten genieten van haar resultaat. Gezellig een praatje maken, kusjes geven op haar buik. Giecheldegiechel! Lees meer