Dragen en Voeden

Hier vind je alles over dragen, draagdoeken, ssc’s, borstvoeding, attachment parenting, natuurlijk ouderschap, unconditional parenting, wasbare luiers en nog veel meer…

De eerste babygebaren

De eerste babygebaren

Wij ‘doen aan babygebaren’. Sommige mensen vinden dat reuzeleuk, anderen vinden het helemaal niks. Om heel eerlijk te zijn: We doen maar wat hoor. Het begon toen ik het boekje “Babytaal” van Linda Acredolo en Susan Goodwin kreeg. Daarin wordt heel simpel uitgelegd hoe babygebaren werken. Eigenlijk doet iedereen aan babygebaren, want elke baby of dreumes leert op een gegeven moment te zwaaien. En alle ouders zijn trots als hun kind zwaait. Dus waarom zou je daar niet op voortborduren? Waarom zou je je kind niet nog meer gebaren leren die handig of gewoon leuk zijn?

Lees meer

Fout voorbeeld: Jo Frost

Fout voorbeeld: Jo Frost

Twee weken terug startte een nieuwe T.V.-serie over opvoeding. Of nou ja, nieuw; Nanny Jo Frost deed vergelijkbare shows jaren geleden al.

Zacht ei als ik ben kan ik er niet naar kijken. Al na een paar beelden krimpt mijn hart samen van medelijden met de jongen die ‘opgevoed’ werd. Na alles wat hij had meegemaakt, mag hij de fijne momenten die hij met zijn moeder nog wél had inruilen voor eenzame nachten in een donkere kamer. Toch weet ik dat velen iets heel anders zien dan ik als ze er naar kijken. Ze zien een nanny die weliswaar streng, maar duidelijk is. Hoe komt dat toch?

Lees meer

Volgende fase

Volgende fase

Er is een nieuwe fase aangebroken. De fase van schoolpleinmoeder, van vijf-dagen-continurooster, van broodtrommels en drinkbekers, van gruitdagen, van weer wat meer loslaten en van overdag met nog maar één kind thuis zijn. Ja, onze oudste is naar school! Hij vindt het erg leuk. En ik ben zo trots op hem. Trots dat hij dit ‘zomaar’ even doet. Ik ben trots op zijn aanpassingsvermogen, zijn zelfstandigheid, zijn sociale vaardigheden. In mijn werk kom ik veel kwetsbare kinderen tegen, dus ik weet als geen ander dat dit niet vanzelfsprekend is. Ik ben dankbaar voor hoe het ons en hem vergaat.

Lees meer

Woordenwaterval

Woordenwaterval

Geniet er maar van. Ze worden zo snel groot. Voor je het weet gaat hij naar school. Echt, hoe vaak ik zulke uitspraken niet gehoord heb, praktisch vanaf het moment dat kleine S. het levenslicht zag. En eerlijk? Al die clichés zijn gewoon waar. Het gaat ook echt ongelooflijk snel. Waar ik wel bij moet zeggen dat wij nogal een ‘snelle’ blijken te hebben, die al sinds zijn eerste levensmaanden steevast veel ouder wordt ingeschat dan hij is. Maar dan nog.

Lees meer

Ik ben MOEder

Ik ben MOEder

Over termen gesproken die een andere dimensie krijgen wanneer je moeder wordt: vermoeidheid. Ik dacht het te kennen. Na een avondje doorzakken, een nachtje overslaan of een drukke werkweek. Maar nee, dit is toch echt anders. Er zit een soort van plakkerigheid aan deze vorm. Je lijkt er de kraamperiode toch nooit helemaal vanaf te komen. Welkom in het MOEderschap.

Lees meer

Samen slapen

Samen slapen

Aan het eind van de avond wordt hij steevast wakker. Zodra hij wakker wordt, haal ik hem uit zijn bed en leg hem naast me in bed om te drinken. Meestal lig ik er zelf net in en was ik net in slaap aan het sukkelen. Hij drinkt en daarna blijft hij bij ons in bed liggen, want als ik hem terug zou leggen in zijn eigen bed begint hij te huilen. Hij wil dichtbij me zijn, dan is hij tevreden. Hij drinkt ’s nachts een paar keer. Hoe vaak en hoe lang? Ik heb geen idee. Ik weet ’s ochtends alleen dat ik een paar keer wakker ben geworden en hem van links naar rechts heb verplaatst. En weer terug. En misschien nog een keer.

Lees meer

Voorleven

Voorleven

De mensen die mijn blogjes vaker lezen, weten dat ik erg hou van voorleven. Het is alleen niet altijd even makkelijk. Ik probeer gezonder te eten en meer te bewegen in de hoop dat ik daarmee een goed voorbeeld geef. We kijken veel minder tv dan vroeger en eten elke avond braaf aan tafel. Maar wat doe je als je bijnapeuter jouw voorbeeld ook echt volgt?

Lees meer

Lappen & papier

Lappen & papier

Het mooiste speelgoed in huis is geen speelgoed, maar materiaal. Stof, papier, mandjes en tassen, oude kleding van mij. Zand, stokken en emmers (oké die staan buiten).

De kinderen maken heksensoepjes met bladeren en aarde, bouwen een huis met pannenkoekendak van meubels en papieren pannenkoeken. Als je kussens en krukjes goed schikt, heb je alleen nog maar een stuk stof nodig om een verdwijntruc te doen (waarbij je als moeder geacht wordt het omhoogstekende kontje van je wegkruipende kind te negeren, als ze stiekem achter de bank verdwijnt). Als je ieder de punt van een rood stuk voeringstof pakt en er hard mee wappert, zijn het net vlammende lichtzwaarden. Leg blauwe doeken op de grond, en je hebt een zwembad. Dan heb je alleen nog maar spetters van blauwgestift papier nodig om in de lucht te gooien, terwijl je met een plons het zwembad in duikt. En om het af te maken: ijsjes en chipjes in een zelfgefabriekt chipszakje, ook allemaal van papier.

Lees meer

Sneeuw

Sneeuw

Ruim 10 jaar geleden was mijn uitzicht rond deze tijd van het jaar wit. Sneeuw, overal. Ik woonde dan ook niet ver van een skipiste vandaan; ergens in de Zwitserse bergen.
Als we geluk hadden scheen het zonnetje heerlijk op het balkon en zaten we daar te lunchen in ons ondergoed. Heerlijk warm, alleen wel opletten dat je niet in de schaduw kwam, dan was het sterveskoud.
Bij een winter hoort voor mij vrieskou, sneeuw en van de zon genieten. Iets wat ik vaarwel zei toen ik weer terug naar Nederland verhuisde.

Lees meer

(Nog niet) moeders weten alles

(Nog niet) moeders weten alles

Ik was een perfecte moeder, voordat ik moeder werd. In gesprekken met andere ‘nog niet moeders’ filosofeerden we eindeloos over dat onderdeel van ons leven. Over de meest ideale leeftijd om moeder te worden. Net na de eerste jaren van een beginnende carrière, maar niet te laat want dan viel je er buiten.

Over andere ouders: “Ze neemt L. nooit mee. Misschien wel de reden van zijn schuwheid.” En: “B. hangt altijd aan zijn moeder. Misschien moet ze haar wat meer loslaten”. Nee, dat gingen wij toch anders doen.

Over zwanger zijn. Doorwerken tot 4 weken van tevoren. Over niet de hele tijd praten over onze kinderen of alleen maar babyfoto’s plaatsen op Facebook. Er was immers meer in het leven. En over ‘playdates’ en overal mee naartoe nemen.

Ja, ik had een vrij goed beeld. Ik was er klaar voor.

Lees meer